अध्याय 67

मुनय ऊचुः ।

एकैकस्यास्तु यात्रायाः फलं ब्रूहि पृथक् पृथक् ।

यत् प्राप्नोति नरः कृत्वा नारी वा तत्र संयता ॥ ६७.१॥

ब्रह्मोवाच ।

प्रतियात्राफलं विप्राः श‍ृणुध्वं गदतो मम ।

यत् प्राप्नोति नरः कृत्वा तस्मिन् क्षेत्रे सुसंयतः ॥ ६७.२॥

गुडिवायां तथोत्थाने फाल्गुन्यां विषुवे तथा ।

यात्रां कृत्वा विधानेन दृष्ट्वा कृष्णं प्रणम्य च ॥ ६७.३॥

संकर्षणं सुभद्रां च लभेत् सर्वत्र वै फलम् ।

नरो गच्छेद् विष्णुलोके यावद् इन्द्राश्चतुर्दश ॥ ६७.४॥

यावद् यात्रां ज्येष्ठमासे करोति विधिवन् नरः ।

तावत् कल्पं विष्णुलोके सुखं भुङ्क्ते न संशयः ॥ ६७.५॥

तस्मिन् क्षेत्रवरे पुण्ये रम्ये श्रीपुरुषोत्तमे ।

भुक्तिमुक्तिप्रदे नृणां सर्वसत्त्वसुखावहे ॥ ६७.६॥

ज्येष्ठे यात्रां नरः कृत्वा नारी वा संयतेन्द्रियः ।

यथोक्तेन विधानेन दश द्वे च समाहितः ॥ ६७.७॥

प्रतिष्ठां कुरुते यस्तु शाठ्यदम्भविवर्जितः ।

स भुक्त्वा विविधान् भोगान् मोक्षं चान्ते लभेद् ध्रुवम् ॥ ६७.८॥

मुनय ऊचुः ।

श्रोतुमिच्छामहे देव प्रतिष्ठां वदतस्तव ।

विधानं चार्चनं दानं फलं तत्र जगत्पतेः ॥ ६७.९॥

ब्रह्मोवाच ।

श‍ृणुध्वं मुनिशार्दूलाः प्रतिष्ठां विधिचोदिताम् ।

यां कृत्वा तु नरो भक्त्या नारी वा लभते फलम् ॥ ६७.१०॥

यात्रा द्वादश सम्पूर्णा यदा स्यात् तु द्विजोत्तमाः ।

तदा कुर्वीत विधिवत् प्रतिष्ठां पापनाशिनीम् ॥ ६७.११॥

ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे त्वेकादश्यां समाहितः ।

गत्वा जलाशयं पुण्यमाचम्य प्रयतः शुचिः ॥ ६७.१२॥

आवाह्य सर्वतीर्थानि ध्यात्वा नारायणं तथा ।

ततः स्नानं प्रकुर्वीत विधिवत् सुसमाहितः ॥ ६७.१३॥

यस्य यो विधिरुद्दिष्ट ऋषिभिः स्नानकर्मणि ।

तेनैव तु विधानेन स्नानं तस्य विधीयते ॥ ६७.१४॥

स्नात्वा सम्यग् विधानेन ततो देवान् ऋषीन् पितृन् ।

संतर्पयेत् तथान्यांश्च नामगोत्रविधानवित् ॥ ६७.१५॥

उत्तीर्य वाससी धौते निर्मले परिधाय वै ।

उपस्पृश्य विधानेन भास्कराभिमुखस्ततः ॥ ६७.१६॥

गायत्रीं पावनीं देवीं मनसा वेदमातरम् ।

सर्वपापहरां पुण्यां जपेद् अष्टोत्तरं शतम् ॥ ६७.१७॥

पुण्यांश्च सौरमन्त्रांश्च श्रद्धया सुसमाहितः ।

त्रिः प्रदक्षिणमावृत्य भास्करं प्रणमेत् ततः ॥ ६७.१८॥

वेदोक्तं त्रिषु वर्णेषु स्नानं जाप्यमुदाहृतम् ।

स्त्रीशूद्रयोः स्नानजाप्यं वेदोक्तविधिवर्जितम् ॥ ६७.१९॥

ततो गच्छेद् गृहं मौनी पूजयेत् पुरुषोत्तमम् ।

प्रक्षाल्य हस्तौ पादौ च उपस्पृश्य यथाविधि ॥ ६७.२०॥

घृतेन स्नापयेद् देवं क्षीरेण तदनन्तरम् ।

मधुगन्धोदकेनैव तीर्थचन्दनवारिणा ॥ ६७.२१॥

ततो वस्त्रयुगं श्रेष्ठं भक्त्या तं परिधापयेत् ।

चन्दनागरुकर्पूरैः कुङ्कुमेन विलेपयेत् ॥ ६७.२२॥

पूजयेत् परया भक्त्या पद्मैश्च पुरुषोत्तमम् ।

अन्यैश्च वैष्णवैः पुष्पैरर्चयेन् मल्लिकादिभिः ॥ ६७.२३॥

सम्पूज्यैवं जगन्नाथं भुक्तिमुक्तिप्रदं हरिम् ।

धूपं चागुरुसंयुक्तं दहेद् देवस्य चाग्रतः ॥ ६७.२४॥

गुग्गुलं च मुनिश्रेष्ठा दहेद् गन्धसमन्वितम् ।

दीपं प्रज्वालयेद् भक्त्या यथाशक्त्या घृतेन वै ॥ ६७.२५॥

अन्यांश्च दीपकान् दद्याद् द्वादशैव समाहितः ।

घृतेन च मुनिश्रेष्ठास्तिलतैलेन वा पुनः ॥ ६७.२६॥

नैवेद्ये पायसापूप+ ।

शष्कुलीवटकं तथा ।

मोदकं फाणितं वाल्पं फलानि च निवेदयेत् ॥ ६७.२७॥

एवं पञ्चोपचारेण सम्पूज्य पुरुषोत्तमम् ।

नमः पुरुषोत्तमायेति जपेद् अष्टोत्तरं शतम् ॥ ६७.२८॥

ततः प्रसादयेद् देवं भक्त्या तं पुरुषोत्तमम् ।

नमस्ते सर्वलोकेश भक्तानामभयप्रद ॥ ६७.२९॥

संसारसागरे मग्नं त्राहि मां पुरुषोत्तम ।

यास्ते मया कृता यात्रा द्वादशैव जगत्पते ॥ ६७.३०॥