Brahma Purana

अध्याय 229

Containing 88 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 1

मुनय ऊचुः ।

श्रुतं फलं गीतिकाया अस्माभिः सुप्रजागरे ।

कृष्णस्य येन चाण्डालो गतोऽसौ परमां गतिम् ॥ २२९.१॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 2

यथा विष्णौ भवेद् भक्तिस्तन् नो ब्रूहि महामते ।

तपसा कर्मणा येन श्रोतुमिच्छाम साम्प्रतम् ॥ २२९.२॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 3

व्यास उवाच ।

श‍ृणुध्वं मुनिशार्दूलाः प्रवक्ष्याम्यनुपूर्वशः ।

यथा कृष्णे भवेद् भक्तिः पुरुषस्य महाफला ॥ २२९.३॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 4

संसारेऽस्मिन् महाघोरे सर्वभूतभयावहे ।

महामोहकरे नृणां नानादुःखशताकुले ॥ २२९.४॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 5

तिर्यग्योनिसहस्रेषु जायमानः पुनः पुनः ।

कथंचिल्लभते जन्म देही मानुष्यकं द्विजाः ॥ २२९.५॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 6

मानुषत्वेऽपि विप्रत्वं विप्रत्वेऽपि विवेकिता ।

विवेकाद् धर्मबुद्धिस्तु बुद्ध्या तु श्रेयसां ग्रहः ॥ २२९.६॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 7

यावत् पापक्षयं पुंसां न भवेज्जन्म संचितम् ।

तावन् न जायते भक्तिर्वासुदेवे जगन्मये ॥ २२९.७॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 8

तस्माद् वक्ष्यामि भो विप्रा भक्तिः कृष्णे यथा भवेत् ।

अन्यदेवेषु या भक्तिः पुरुषस्येह जायते ॥ २२९.८॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 9

कर्मणा मनसा वाचा तद्गतेनान्तरात्मना ।

तेन तस्य भवेद् भक्तिर्यजने मुनिसत्तमाः ॥ २२९.९॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 10

स करोति ततो विप्रा भक्तिं चाग्नेः समाहितः ।

तुष्टे हुताशने तस्य भक्तिर्भवति भास्करे ॥ २२९.१०॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 11

पूजां करोति सततमादित्यस्य ततो द्विजाः ।

प्रसन्ने भास्करे तस्य भक्तिर्भवति शंकरे ॥ २२९.११॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 12

पूजां करोति विधिवत् स तु शम्भोः प्रयत्नतः ।

तुष्टे त्रिलोचने तस्य भक्तिर्भवति केशवे ॥ २२९.१२॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 13

सम्पूज्य तं जगन्नाथं वासुदेवाख्यमव्ययम् ।

ततो भुक्तिं च मुक्तिं च स प्राप्नोति द्विजोत्तमाः ॥ २२९.१३॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 14

मुनय ऊचुः ।

अवैष्णवा नरा ये तु दृश्यन्ते च महामुने ।

किं ते विष्णुं नार्चयन्ति ब्रूहि तत्कारणं द्विज ॥ २२९.१४॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 15

व्यास उवाच ।

द्वौ भूतसर्गौ विख्यातौ लोकेऽस्मिन् मुनिसत्तमाः ।

आसुरश्च तथा दैवः पुरा सृष्टः स्वयम्भुवा ॥ २२९.१५॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 16

दैवीं प्रकृतिमासाद्य पूजयन्ति ततोऽच्युतम् ।

आसुरीं योनिमापन्ना दूषयन्ति नरा हरिम् ॥ २२९.१६॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 17

मायया हतविज्ञाना विष्णोस्ते तु नराधमाः ।

अप्राप्य तं हरिं विप्रास्ततो यान्त्यधमां गतिम् ॥ २२९.१७॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 18

तस्य या गह्वरी माया दुर्विज्ञेया सुरासुरैः ।

महामोहकरी नृणां दुस्तरा चाकृतात्मभिः ॥ २२९.१८॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 19

मुनय ऊचुः ।

इच्छामस्तां महामायां ज्ञातुं विष्णोः सुदुस्तराम् ।

वक्तुमर्हसि धर्मज्ञ परं कौतूहलं हि नः ॥ २२९.१९॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 20

व्यास उवाच ।

स्वप्नेन्द्रजालसंकाशा माया सा लोककर्षणी ।

कः शक्नोति हरेर्मायां ज्ञातुं तां केशवाद् ऋते ॥ २२९.२०॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 21

या वृत्ता ब्राह्मणस्यासीन् मायार्थे नारदस्य च ।

विडम्बनां तु तां विप्राः श‍ृणुध्वं गदतो मम ॥ २२९.२१॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 22

प्राग् आसीन् नृपतिः श्रीमान् आग्नीध्र इति विश्रुतः ।

नगरे कामदमनस्तस्याथ तनयः शुचिः ॥ २२९.२२॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 23

धर्मारामः क्षमाशीलः पितृशुश्रूषणे रतः ।

प्रजानुरञ्जको दक्षः श्रुतिशास्त्रकृतश्रमः ॥ २२९.२३॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 24

पितास्य त्वकरोद् यत्नं विवाहाय न चैच्छत ।

तं पिता प्राह किमिति नेच्छसे दारसंग्रहम् ॥ २२९.२४॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 25

सर्वमेतत् सुखार्थं हि वाञ्छन्ति मनुजाः किल ।

सुखमूला हि दाराश्च तस्मात् तं त्वं समाचर ॥ २२९.२५॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 26

स पितुर्वचनं श्रुत्वा तूष्णीमास्ते च गौरवात् ।

मुहुर्मुहुस्तं च पिता चोदयामास भो द्विजाः ॥ २२९.२६॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 27

अथासौ पितरं प्राह तात नामानुरूपता ।

मया समाश्रिता व्यक्ता वैष्णवी परिपालिनी ॥ २२९.२७॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 28

तं पिता प्राह संगम्य नैष धर्मोऽस्ति पुत्रक ।

न विधारयितव्या स्यात् पुरुषेण विपश्चिता ॥ २२९.२८॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 29

कुरु मद्वचनं पुत्र प्रभुरस्मि पिता तव ।

मा निमज्ज कुलं मह्यं नरके संततिक्षयात् ॥ २२९.२९॥

Brahma Purana

अध्याय 229, Verse 30

स हि तं पितुरादेशं श्रुत्वा प्राह सुतो वशी ।

प्रीतः संस्मृत्य पौराणीं संसारस्य विचित्रताम् ॥ २२९.३०॥