अध्याय 227

मुनय ऊचुः ।

अहो कृष्णस्य माहात्म्यं श्रुतमस्माभिरद्भुतम् ।

सर्वपापहरं पुण्यं धन्यं संसारनाशनम् ॥ २२७.१॥

सम्पूज्य विधिवद् भक्त्या वासुदेवं महामुने ।

कां गतिं यान्ति मनुजा वासुदेवार्चने रताः ॥ २२७.२॥

किं प्राप्नुवन्ति ते मोक्षं किं वा स्वर्गं महामुने ।

अथवा किं मुनिश्रेष्ठ प्राप्नुवन्त्युभयं फलम् ॥ २२७.३॥

छेत्तुमर्हसि सर्वज्ञ संशयं नो हृदि स्थितम् ।

छेत्ता नान्योऽस्ति लोकेऽस्मिंस्त्वदृते मुनिसत्तम ॥ २२७.४॥

व्यास उवाच ।

साधु साधु मुनिश्रेष्ठा भवद्भिर्यद् उदाहृतम् ।

श‍ृणुध्वमानुपूर्व्येण वैष्णवानां सुखावहम् ॥ २२७.५॥

दीक्षामात्रेण कृष्णस्य नरा मोक्षं व्रजन्ति वै ।

किं पुनर्ये सदा भक्त्या पूजयन्त्यच्युतं द्विजाः ॥ २२७.६॥

न तेषां दुर्लभः स्वर्गो मोक्षश्च मुनिसत्तमाः ।

लभन्ते वैष्णवाः कामान् यान् यान् वाञ्छन्ति दुर्लभान् ॥ २२७.७॥

रत्नपर्वतमारुह्य नरो रत्नं यथाददेत् ।

स्वेच्छया मुनिशार्दूलास्तथा कृष्णान् मनोरथान् ॥ २२७.८॥

कल्पवृक्षं समासाद्य फलानि स्वेच्छया यथा ।

गृह्णाति पुरुषो विप्रास्तथा कृष्णान् मनोरथान् ॥ २२७.९॥

श्रद्धया विधिवत् पूज्य वासुदेवं जगद्गुरुम् ।

धर्मार्थकाममोक्षाणां प्राप्नुवन्ति नराः फलम् ॥ २२७.१०॥

आराध्य तं जगन्नाथं विशुद्धेनान्तरात्मना ।

प्राप्नुवन्ति नराः कामान् सुराणामपि दुर्लभान् ॥ २२७.११॥

येऽर्चयन्ति सदा भक्त्या वासुदेवाख्यमव्ययम् ।

न तेषां दुर्लभं किंचिद् विद्यते भुवनत्रये ॥ २२७.१२॥

धन्यास्ते पुरुषा लोके येऽर्चयन्ति सदा हरिम् ।

सर्वपापहरं देवं सर्वकामफलप्रदम् ॥ २२७.१३॥

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः स्त्रियः शूद्रान्त्यजातयः ।

सम्पूज्य तं सुरवरं प्राप्नुवन्ति परां गतिम् ॥ २२७.१४॥

तस्माच्छृणुध्वं मुनयो यत् पृच्छत ममानघाः ।

प्रवक्ष्यामि समासेन गतिं तेषां महात्मनाम् ॥ २२७.१५॥

त्यक्त्वा मानुष्यकं देहं रोगायतनमध्रुवम् ।

जरामरणसंयुक्तं जलबुद्बुदसंनिभम् ॥ २२७.१६॥

मांसशोणितदुर्गन्धं विष्ठामूत्रादिभिर्युतम् ।

अस्थिस्थूणममेध्यं च स्नायुचर्मशिरान्वितम् ॥ २२७.१७॥

कामगेन विमानेन दिव्यगन्धर्वनादिना ।

तरुणादित्यवर्णेन किङ्किणीजालमालिना ॥ २२७.१८॥

उपगीयमाना गन्धर्वैरप्सरोभिरलंकृताः ।

व्रजन्ति लोकपालानां भवनं तु पृथक् पृथक् ॥ २२७.१९॥

मन्वन्तरप्रमाणं तु भुक्त्वा कालं पृथक् पृथक् ।

भुवनानि पृथक् तेषां सर्वभोगैरलंकृताः ॥ २२७.२०॥

ततोऽन्तरिक्षं लोकं ते यान्ति सर्वसुखप्रदम् ।

तत्र भुक्त्वा वरान् भोगान् दशमन्वन्तरं द्विजाः ॥ २२७.२१॥

तस्माद् गन्धर्वलोकं तु यान्ति वै वैष्णवा द्विजाः ।

विंशन्मन्वन्तरं कालं तत्र भुक्त्वा मनोरमान् ॥ २२७.२२॥

भोगान् आदित्यलोकं तु तस्माद् यान्ति सुपूजिताः ।

त्रिंशन्मन्वन्तरं तत्र भोगान् भुक्त्वातिदैवतान् ॥ २२७.२३॥

तस्माद् व्रजन्ति ते विप्राश्चन्द्रलोकं सुखप्रदम् ।

मन्वन्तराणां ते तत्र चत्वारिंशद् गुणान्वितम् ॥ २२७.२४॥

कालं भुक्त्वा शुभान् भोगाञ् जरामरणवर्जिताः ।

तस्मान् नक्षत्रलोकं तु विमानैः समलंकृतम् ॥ २२७.२५॥

व्रजन्ति ते मुनिश्रेष्ठा गुणैः सर्वैरलंकृताः ।

मन्वन्तराणां पञ्चाशद् भुक्त्वा भोगान् यथेप्सितान् ॥ २२७.२६॥

तस्माद् व्रजन्ति ते विप्रा देवलोकं सुदुर्लभम् ।

षष्टिमन्वन्तरं यावत् तत्र भुक्त्वा सुदुर्लभान् ॥ २२७.२७॥

भोगान् नानाविधान् विप्रा ऋग्द्व्यष्टकसमन्वितान् ।

शक्रलोकं पुनस्तस्माद् गच्छन्ति सुरपूजिताः ॥ २२७.२८॥

मन्वन्तराणां तत्रैव भुक्त्वा कालं च सप्ततिम् ।

भोगान् उच्चावचान् दिव्यान् मनसः प्रीतिवर्धनान् ॥ २२७.२९॥

तस्माद् व्रजन्ति ते लोकं प्राजापत्यमनुत्तमम् ।

भुक्त्वा तत्रेप्सितान् भोगान् सर्वकामगुणान्वितान् ॥ २२७.३०॥