Brahma Purana

अध्याय 207

Containing 43 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 1

मुनय ऊचुः ।

चक्रे कर्म महच्छौरिर्बिभ्रद् यो मानुषीं तनुम् ।

जिगाय शक्रं शर्वं च सर्वदेवांश्च लीलया ॥ २०७.१॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 2

यच्चान्यद् अकरोत् कर्म दिव्यचेष्टाविघातकृत् ।

कथ्यतां तन् मुनिश्रेष्ठ परं कौतूहलं हि नः ॥ २०७.२॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 3

व्यास उवाच ।

गदतो मे मुनिश्रेष्ठाः श्रूयतामिदमादरात् ।

नरावतारे कृष्णेन दग्धा वाराणसी यथा ॥ २०७.३॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 4

पौण्ड्रको वासुदेवश्च वासुदेवोऽभवद् भुवि ।

अवतीर्णस्त्वमित्युक्तो जनैरज्ञानमोहितैः ॥ २०७.४॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 5

स मेने वासुदेवोऽहमवतीर्णो महीतले ।

नष्टस्मृतिस्ततः सर्वं विष्णुचिह्नमचीकरत् ।

दूतं च प्रेषयामास स कृष्णाय द्विजोत्तमाः ॥ २०७.५॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 6

दूत उवाच ।

त्यक्त्वा चक्रादिकं चिह्नं मदीयं नाम मात्मनः ।

वासुदेवात्मकं मूढ मुक्त्वा सर्वमशेषतः ॥ २०७.६॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 7

आत्मनो जीवितार्थं च तथा मे प्रणतिं व्रज ॥ २०७.७॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 8

व्यास उवाच ।

इत्युक्तः स प्रहस्यैव दूतं प्राह जनार्दनः ॥ २०७.८॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 9

श्रीभगवान् उवाच ।

निजचिह्नमहं चक्रं समुत्स्रक्ष्ये त्वयीति वै ।

वाच्यश्च पौण्ड्रको गत्वा त्वया दूत वचो मम ॥ २०७.९॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 10

ज्ञातस्त्वद्वाक्यसद्भावो यत् कार्यं तद् विधीयताम् ।

गृहीतचिह्न एवाहमागमिष्यामि ते पुरम् ॥ २०७.१०॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 11

उत्स्रक्ष्यामि च ते चक्रं निजचिह्नमसंशयम् ।

आज्ञापूर्वं च यद् इदमागच्छेति त्वयोदितम् ॥ २०७.११॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 12

सम्पादयिष्ये श्वस्तुभ्यं तद् अप्येषोऽविलम्बितम् ।

शरणं ते समभ्येत्य कर्तास्मि नृपते तथा ।

यथा त्वत्तो भयं भूयो नैव किंचिद् भविष्यति ॥ २०७.१२॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 13

व्यास उवाच ।

इत्युक्तेऽपगते दूते संस्मृत्याभ्यागतं हरिः ।

गरुत्मन्तं समारुह्य त्वरितं तत्पुरं ययौ ॥ २०७.१३॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 14

तस्यापि केशवोद्योगं श्रुत्वा काशिपतिस्तदा ।

सर्वसैन्यपरीवार+ ।

पार्ष्णिग्राहमुपाययौ ॥ २०७.१४॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 15

ततो बलेन महता काशिराजबलेन च ।

पौण्ड्रको वासुदेवोऽसौ केशवाभिमुखं ययौ ॥ २०७.१५॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 16

तं ददर्श हरिर्दूराद् उदारस्यन्दने स्थितम् ।

चक्रशङ्खगदापाणिं पाणिना विधृताम्बुजम् ॥ २०७.१६॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 17

स्रग्धरं धृतशार्ङ्गं च सुपर्णरचनाध्वजम् ।

वक्षस्थलकृतं चास्य श्रीवत्सं ददृशे हरिः ॥ २०७.१७॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 18

किरीटकुण्डलधरं पीतवासःसमन्वितम् ।

दृष्ट्वा तं भावगम्भीरं जहास मधुसूदनः ॥ २०७.१८॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 19

युयुधे च बलेनास्य हस्त्यश्वबलिना द्विजाः ।

निस्त्रिंशर्ष्टिगदाशूल+ ।

शक्तिकार्मुकशालिना ॥ २०७.१९॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 20

क्षणेन शार्ङ्गनिर्मुक्तैः शरैरग्निविदारणैः ।

गदाचक्रातिपातैश्च सूदयामास तद्बलम् ॥ २०७.२०॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 21

काशिराजबलं चैव क्षयं नीत्वा जनार्दनः ।

उवाच पौण्ड्रकं मूढमात्मचिह्नोपलक्षणम् ॥ २०७.२१॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 22

श्रीभगवान् उवाच ।

पौण्ड्रकोक्तं त्वया यत् तद् दूतवक्त्रेण मां प्रति ।

समुत्सृजेति चिह्नानि तत् ते सम्पादयाम्यहम् ॥ २०७.२२॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 23

चक्रमेतत् समुत्सृष्टं गदेयं ते विसर्जिता ।

गरुत्मान् एष निर्दिष्टः समारोहतु ते ध्वजम् ॥ २०७.२३॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 24

इत्युच्चार्य विमुक्तेन चक्रेणासौ विदारितः ।

पोथितो गदया भग्नो गरुत्मांश्च गरुत्मता ॥ २०७.२४॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 25

ततो हाहाकृते लोके काशीनामधिपस्तदा ।

युयुधे वासुदेवेन मित्रस्यापचितौ स्थितः ॥ २०७.२५॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 26

ततः शार्ङ्गविनिर्मुक्तैश्छित्त्वा तस्य शरैः शिरः ।

काशिपुर्यां स चिक्षेप कुर्वंल्लोकस्य विस्मयम् ॥ २०७.२६॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 27

हत्वा तु पौण्ड्रकं शौरिः काशिराजं च सानुगम् ।

रेमे द्वारवतीं प्राप्तोऽमरः स्वर्गगतो यथा ॥ २०७.२७॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 28

तच्छिरः पतितं तत्र दृष्ट्वा काशिपतेः पुरे ।

जनः किमेतद् इत्याह केनेत्यत्यन्तविस्मितः ॥ २०७.२८॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 29

ज्ञात्वा तं वासुदेवेन हतं तस्य सुतस्ततः ।

पुरोहितेन सहितस्तोषयामास शंकरम् ॥ २०७.२९॥

Brahma Purana

अध्याय 207, Verse 30

अविमुक्ते महाक्षेत्रे तोषितस्तेन शंकरः ।

वरं वृणीष्वेति तदा तं प्रोवाच नृपात्मजम् ॥ २०७.३०॥