अध्याय 197

व्यास उवाच ।

इत्थं स्तुतस्तदा तेन मुचुकुन्देन धीमता ।

प्राहेशः सर्वभूतानामनादिनिधनो हरिः ॥ १९७.१॥

श्रीकृष्ण उवाच ।

यथाभिवाञ्छितांल्लोकान् दिव्यान् गच्छ नरेश्वर ।

अव्याहतपरैश्वर्यो मत्प्रसादोपबृंहितः ॥ १९७.२॥

भुक्त्वा दिव्यान् महाभोगान् भविष्यसि महाकुले ।

जातिस्मरो मत्प्रसादात् ततो मोक्षमवाप्स्यसि ॥ १९७.३॥

व्यास उवाच ।

इत्युक्तः प्रणिपत्येशं जगतामच्युतं नृपः ।

गुहामुखाद् विनिष्क्रान्तो ददृशे सोऽल्पकान् नरान् ॥ १९७.४॥

ततः कलियुगं ज्ञात्वा प्राप्तं तप्तुं ततो नृपः ।

नरनारायणस्थानं प्रययौ गन्धमादनम् ॥ १९७.५॥

कृष्णोऽपि घातयित्वारिमुपायेन हि तद्बलम् ।

जग्राह मथुरामेत्य हस्त्यश्वस्यन्दनोज्ज्वलम् ॥ १९७.६॥

आनीय चोग्रसेनाय द्वारवत्यां न्यवेदयत् ।

पराभिभवनिःशङ्कं बभूव च यदोः कुलम् ॥ १९७.७॥

बलदेवोऽपि विप्रेन्द्राः प्रशान्ताखिलविग्रहः ।

ज्ञातिदर्शनसोत्कण्ठः प्रययौ नन्दगोकुलम् ॥ १९७.८॥

ततो गोपाश्च गोप्यश्च यथापूर्वममित्रजित् ।

तथैवाभ्यवदत् प्रेम्णा बहुमानपुरःसरम् ॥ १९७.९॥

कैश्चापि सम्परिष्वक्तः कांश्चित् स परिषस्वजे ।

हासं चक्रे समं कैश्चिद् गोपगोपीजनैस्तथा ॥ १९७.१०॥

प्रियाण्यनेकान्यवदन् गोपास्तत्र हलायुधम् ।

गोप्यश्च प्रेममुदिताः प्रोचुः सेर्ष्यमथापराः ॥ १९७.११॥

गोप्यः पप्रच्छुरपरा नागरीजनवल्लभः ।

कच्चिद् आस्ते सुखं कृष्णश्चलत्प्रेमरसाकुलः ॥ १९७.१२॥

अस्मच्चेष्टोपहसनं न कच्चित् पुरयोषिताम् ।

सौभाग्यमानमधिकं करोति क्षणसौहृदः ॥ १९७.१३॥

कच्चित् स्मरति नः कृष्णो गीतानुगमनं कृतम् ।

अप्यसौ मातरं द्रष्टुं सकृद् अप्यागमिष्यति ॥ १९७.१४॥

अथवा किं तदालापैः क्रियन्तामपराः कथाः ।

यद् अस्माभिर्विना तेन विनास्माकं भविष्यति ॥ १९७.१५॥

पिता माता तथा भ्राता भर्ता बन्धुजनश्च कः ।

न त्यक्तस्तत्कृतेऽस्माभिरकृतज्ञस्ततो हि सः ॥ १९७.१६॥

तथापि कच्चिद् आत्मीयमिहागमनसंश्रयम् ।

करोति कृष्णो वक्तव्यं भवता वचनामृतम् ॥ १९७.१७॥

दामोदरोऽसौ गोविन्दः पुरस्त्रीसक्तमानसः ।

अपेतप्रीतिरस्मासु दुर्दर्शः प्रतिभाति नः ॥ १९७.१८॥

व्यास उवाच ।

आमन्त्रितः स कृष्णेति पुनर्दामोदरेति च ।

जहसुः सुस्वरं गोप्यो हरिणा कृष्टचेतसः ॥ १९७.१९॥

संदेशैः सौम्यमधुरैः प्रेमगर्भैरगर्वितैः ।

रामेणाश्वासिता गोप्यः कृष्णस्यातिमधुस्वरैः ॥ १९७.२०॥

गोपैश्च पूर्ववद् रामः परिहासमनोहरैः ।

कथाश्चकार प्रेम्णा च सह तैर्व्रजभूमिषु ॥ १९७.२१॥