अध्याय 189

व्यास उवाच ।

गते शक्रे तु गोपालाः कृष्णमक्लिष्टकारिणम् ।

ऊचुः प्रीत्या धृतं दृष्ट्वा तेन गोवर्धनाचलम् ॥ १८९.१॥

गोपा ऊचुः ।

वयमस्मान् महाभाग भवता महतो भयात् ।

गावश्च भवता त्राता गिरिधारणकर्मणा ॥ १८९.२॥

बालक्रीडेयमतुला गोपालत्वं जुगुप्सितम् ।

दिव्यं च कर्म भवतः किमेतत् तात कथ्यताम् ॥ १८९.३॥

कालियो दमितस्तोये प्रलम्बो विनिपातितः ।

धृतो गोवर्धनश्चायं शङ्कितानि मनांसि नः ॥ १८९.४॥

सत्यं सत्यं हरेः पादौ श्रयामोऽमितविक्रम ।

यथा त्वद्वीर्यमालोक्य न त्वां मन्यामहे नरम् ॥ १८९.५॥

देवो वा दानवो वा त्वं यक्षो गन्धर्व एव वा ।

किं चास्माकं विचारेण बान्धवोऽस्ति नमोऽस्तु ते ॥ १८९.६॥

प्रीतिः सस्त्रीकुमारस्य व्रजस्य तव केशव ।

कर्म चेदमशक्यं यत् समस्तैस्त्रिदशैरपि ॥ १८९.७॥

बालत्वं चातिवीर्यं च जन्म चास्मास्वशोभनम् ।

चिन्त्यमानममेयात्मञ् शङ्कां कृष्ण प्रयच्छति ॥ १८९.८॥

व्यास उवाच ।

क्षणं भूत्वा त्वसौ तूष्णीं किंचित् प्रणयकोपवान् ।

इत्येवमुक्तस्तैर्गोपैराह कृष्णो द्विजोत्तमाः ॥ १८९.९॥

श्रीकृष्ण उवाच ।

मत्सम्बन्धेन वो गोपा यदि लज्जा न जायते ।

श्लाघ्यो वाहं ततः किं वो विचारेण प्रयोजनम् ॥ १८९.१०॥

यदि वोऽस्ति मयि प्रीतिः श्लाघ्योऽहं भवतां यदि ।

तद् अर्घा बन्धुसदृशी बान्धवाः क्रियतां मयि ॥ १८९.११॥

नाहं देवो न गन्धर्वो न यक्षो न च दानवः ।

अहं वो बान्धवो जातो नातश्चिन्त्यमतोऽन्यथा ॥ १८९.१२॥

व्यास उवाच ।

इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं बद्धमौनास्ततो बलम् ।

ययुर्गोपा महाभागास्तस्मिन् प्रणयकोपिनि ॥ १८९.१३॥

कृष्णस्तु विमलं व्योम शरच्चन्द्रस्य चन्द्रिकाम् ।

तथा कुमुदिनीं फुल्लामामोदितदिगन्तराम् ॥ १८९.१४॥

वनराजीं तथा कूजद्+ ।

भृङ्गमालामनोरमाम् ।

विलोक्य सह गोपीभिर्मनश्चक्रे रतिं प्रति ॥ १८९.१५॥

सह रामेण मधुरमतीव वनिताप्रियम् ।

जगौ कमलपादोऽसौ नाम तत्र कृतव्रतः ॥ १८९.१६॥

रम्यं गीतध्वनिं श्रुत्वा संत्यज्यावसथांस्तदा ।

आजग्मुस्त्वरिता गोप्यो यत्रास्ते मधुसूदनः ॥ १८९.१७॥

शनैः शनैर्जगौ गोपी काचित् तस्य पदानुगा ।

दत्तावधाना काचिच्च तमेव मनसास्मरत् ॥ १८९.१८॥

काचित् कृष्णेति कृष्णेति चोक्त्वा लज्जामुपाययौ ।

ययौ च काचित् प्रेमान्धा तत्पार्श्वमविलज्जिता ॥ १८९.१९॥

काचिद् आवसथस्यान्तः स्थित्वा दृष्ट्वा बहिर्गुरुम् ।

तन्मयत्वेन गोविन्दं दध्यौ मीलितलोचना ॥ १८९.२०॥

गोपीपरिवृतो रात्रिं शरच्चन्द्रमनोरमाम् ।

मानयामास गोविन्दो रासारम्भरसोत्सुकः ॥ १८९.२१॥

गोप्यश्च वृन्दशः कृष्ण+ ॅहेष्टाभ्यायत्तमूर्तयः ।

अन्यदेशगते कृष्णे चेरुर्वृन्दावनान्तरम् ॥ १८९.२२॥

बभ्रमुस्तास्ततो गोप्यः कृष्णदर्शनलालसाः ।

कृष्णस्य चरणं रात्रौ दृष्ट्वा वृन्दावने द्विजाः ॥ १८९.२३॥

एवं नानाप्रकारासु कृष्णचेष्टासु तासु च ।

गोप्यो व्यग्राः समं चेरू रम्यं वृन्दावनं वनम् ॥ १८९.२४॥

निवृत्तास्तास्ततो गोप्यो निराशाः कृष्णदर्शने ।

यमुनातीरमागम्य जगुस्तच्चरितं द्विजाः ॥ १८९.२५॥

ततो ददृशुरायान्तं विकाशिमुखपङ्कजम् ।

गोप्यस्त्रैलोक्यगोप्तारं कृष्णमक्लिष्टकारिणम् ॥ १८९.२६॥

काचिद् आलोक्य गोविन्दमायान्तमतिहर्षिता ।

कृष्ण कृष्णेति कृष्णेति प्राहोत्फुल्लविलोचना ॥ १८९.२७॥

काचिद् भ्रूभङ्गुरं कृत्वा ललाटफलकं हरिम् ।

विलोक्य नेत्रभृङ्गाभ्यां पपौ तन्मुखपङ्कजम् ॥ १८९.२८॥

काचिद् आलोक्य गोविन्दं निमीलितविलोचना ।

तस्यैव रूपं ध्यायन्ती योगारूढेव सा बभौ ॥ १८९.२९॥

ततः कांचित् प्रियालापैः कांचिद् भ्रूभङ्गवीक्षितैः ।

निन्येऽनुनयमन्याश्च करस्पर्शेन माधवः ॥ १८९.३०॥