अध्याय 186

व्यास उवाच ।

गाः पालयन्तौ च पुनः सहितौ रामकेशवौ ।

भ्रममाणौ वने तत्र रम्यं तालवनं गतौ ॥ १८६.१॥

तच्च तालवनं नित्यं धेनुको नाम दानवः ।

नृगोमांसकृताहारः सदाध्यास्ते खराकृतिः ॥ १८६.२॥

तत्र तालवनं रम्यं फलसम्पत्समन्वितम् ।

दृष्ट्वा स्पृहान्विता गोपाः फलादानेऽब्रुवन् वचः ॥ १८६.३॥

गोपा ऊचुः ।

हे राम हे कृष्ण सदा धेनुकेनैव रक्ष्यते ।

भूप्रदेशो यतस्तस्मात् त्यक्तानीमानि सन्ति वै ॥ १८६.४॥

फलानि पश्य तालानां गन्धमोदयुतानि वै ।

वयमेतान्यभीप्सामः पात्यन्तां यदि रोचते ॥ १८६.५॥

इति गोपकुमाराणां श्रुत्वा संकर्षणो वचः ।

कृष्णश्च पातयामास भुवि तालफलानि वै ॥ १८६.६॥

तालानां पततां शब्दमाकर्ण्यासुरराट् ततः ।

आजगाम स दुष्टात्मा कोपाद् दैतेयगर्दभः ॥ १८६.७॥

पद्भ्यामुभाभ्यां स तदा पश्चिमाभ्यां च तं बली ।

जघानोरसि ताभ्यां च स च तेनाप्यगृह्यत ॥ १८६.८॥

गृहीत्वा भ्रामणेनैव चाम्बरे गतजीवितम् ।

तस्मिन्न् एव प्रचिक्षेप वेगेन तृणराजनि ॥ १८६.९॥

ततः फलान्यनेकानि तालाग्रान् निपतन् खरः ।

पृथिव्यां पातयामास महावातोऽम्बुदान् इव ॥ १८६.१०॥

अन्यान् अप्यस्य वै ज्ञातीन् आगतान् दैत्यगर्दभान् ।

कृष्णश्चिक्षेप तालाग्रे बलभद्रश्च लीलया ॥ १८६.११॥

क्षणेनालंकृता पृथ्वी पक्वैस्तालफलैस्तदा ।

दैत्यगर्दभदेहैश्च मुनयः शुशुभेऽधिकम् ॥ १८६.१२॥

ततो गावो निराबाधास्तस्मिंस्तालवने द्विजाः ।

नवशष्पं सुखं चेरुर्यत्र भुक्तमभूत् पुरा ॥ १८६.१३॥