अध्याय 176

मुनय ऊचुः ।

नहि नस्तृप्तिरस्तीह श‍ृण्वतां भगवत्कथाम् ।

पुनरेव परं गुह्यं वक्तुमर्हस्यशेषतः ॥ १७६.१॥

अनन्तवासुदेवस्य न सम्यग् वर्णितं त्वया ।

श्रोतुमिच्छामहे देव विस्तरेण वदस्व नः ॥ १७६.२॥

ब्रह्मोवाच ।

प्रवक्ष्यामि मुनिश्रेष्ठाः सारात् सारतरं परम् ।

अनन्तवासुदेवस्य माहात्म्यं भुवि दुर्लभम् ॥ १७६.३॥

आदिकल्पे पुरा विप्रास्त्वहमव्यक्तजन्मवान् ।

विश्वकर्माणमाहूय वचनं प्रोक्तवान् इदम् ॥ १७६.४॥

वरिष्ठं देवशिल्पीन्द्रं विश्वकर्माग्रकर्मिणम् ।

प्रतिमां वासुदेवस्य कुरु शैलमयीं भुवि ॥ १७६.५॥

यां प्रेक्ष्य विधिवद् भक्ताः सेन्द्रा वै मानुषादयः ।

येन दानवरक्षोभ्यो विज्ञाय सुमहद् भयम् ॥ १७६.६॥

त्रिदिवं समनुप्राप्य सुमेरुशिखरं चिरम् ।

वासुदेवं समाराध्य निरातङ्का वसन्ति ते ॥ १७६.७॥

मम तद् वचनं श्रुत्वा विश्वकर्मा तु तत्क्षणात् ।

चकार प्रतिमां शुद्धां शङ्खचक्रगदाधराम् ॥ १७६.८॥

सर्वलक्षणसंयुक्तां पुण्डरीकायतेक्षणाम् ।

श्रीवत्सलक्ष्मसंयुक्तामत्युग्रां प्रतिमोत्तमाम् ॥ १७६.९॥

वनमालावृतोरस्कां मुकुटाङ्गदधारिणीम् ।

पीतवस्त्रां सुपीनांसां कुण्डलाभ्यामलंकृताम् ॥ १७६.१०॥

एवं सा प्रतिमा दिव्या गुह्यमन्त्रैस्तदा स्वयम् ।

प्रतिष्ठाकालमासाद्य मयासौ निर्मिता पुरा ॥ १७६.११॥

तस्मिन् काले तदा शक्रो देवराट् खेचरैः सह ।

जगाम ब्रह्मसदनमारुह्य गजमुत्तमम् ॥ १७६.१२॥

प्रसाद्य प्रतिमां शक्रः स्नानदानैः पुनः पुनः ।

प्रतिमां तां समाराध्य स्वपुरं पुनरागमत् ॥ १७६.१३॥

तां समाराध्य सुचिरं यतवाक्कायमानसः ।

वृत्राद्यान् असुरान् क्रूरान् नमुचिप्रमुखान् स च ॥ १७६.१४॥

निहत्य दानवान् भीमान् भुक्तवान् भुवनत्रयम् ।

द्वितीये च युगे प्राप्ते त्रेतायां राक्षसाधिपः ॥ १७६.१५॥

बभूव सुमहावीर्यो दशग्रीवः प्रतापवान् ।

दश वर्षसहस्राणि निराहारो जितेन्द्रियः ॥ १७६.१६॥

चचार व्रतमत्युग्रं तपः परमदुश्चरम् ।

तपसा तेन तुष्टोऽहं वरं तस्मै प्रदत्तवान् ॥ १७६.१७॥

अवध्यः सर्वदेवानां स दैत्योरगरक्षसाम् ।

शापप्रहरणैरुग्रैरवध्यो यमकिंकरैः ॥ १७६.१८॥

वरं प्राप्य तदा रक्षो यक्षान् सर्वगणान् इमान् ।

धनाध्यक्षं विनिर्जित्य शक्रं जेतुं समुद्यतः ॥ १७६.१९॥

संग्रामं सुमहाघोरं कृत्वा देवैः स राक्षसः ।

देवराजं विनिर्जित्य तदा इन्द्रजितेति वै ॥ १७६.२०॥

राक्षसस्तत्सुतो नाम मेघनादः प्रलब्धवान् ।

अमरावतीं ततः प्राप्य देवराजगृहे शुभे ॥ १७६.२१॥

ददर्शाञ्जनसंकाशां रावणस्तु बलान्वितः ।

प्रतिमां वासुदेवस्य सर्वलक्षणसंयुताम् ॥ १७६.२२॥

श्रीवत्सलक्ष्मसंयुक्तां पद्मपत्त्रायतेक्षणाम् ।

वनमालावृतोरस्कां मुकुटाङ्गदभूषिताम् ॥ १७६.२३॥

शङ्खचक्रगदाहस्तां पीतवस्त्रां चतुर्भुजाम् ।

सर्वाभरणसंयुक्तां सर्वकामफलप्रदाम् ॥ १७६.२४॥

विहाय रत्नसंघांश्च प्रतिमां शुभलक्षणाम् ।

पुष्पकेण विमानेन लङ्कां प्रास्थापयद् द्रुतम् ॥ १७६.२५॥

पुराध्यक्षः स्थितः श्रीमान् धर्मात्मा स विभीषणः ।

रावणस्यानुजो मन्त्री नारायणपरायणः ॥ १७६.२६॥

दृष्ट्वा तां प्रतिमां दिव्यां देवेन्द्रभवनच्युताम् ।

रोमाञ्चिततनुर्भूत्वा विस्मयं समपद्यत ॥ १७६.२७॥

प्रणम्य शिरसा देवं प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।

अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे सफलं तपः ॥ १७६.२८॥

इत्युक्त्वा स तु धर्मात्मा प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः ।

ज्येष्ठं भ्रातरमासाद्य कृताञ्जलिरभाषत ॥ १७६.२९॥

राजन् प्रतिमया त्वं मे प्रसादं कर्तुमर्हसि ।

यामाराध्य जगन्नाथ निस्तरेयं भवार्णवम् ॥ १७६.३०॥