अध्याय 169

ब्रह्मोवाच ।

भिल्लतीर्थमिति ख्यातं रोगघ्नं पापनाशनम् ।

महादेवपदाम्भोज+ ।

युगभक्तिप्रदायकम् ॥ १६९.१॥

तत्राप्येवंविधां पुण्यां कथां श‍ृणु महामते ।

गङ्गाया दक्षिणे तीरे श्रीगिरेरुत्तरे तटे ॥ १६९.२॥

आदिकेश इति ख्यात ऋषिभिः परिपूजितः ।

महादेवो लिङ्गरूपी सदास्ते सर्वकामदः ॥ १६९.३॥

सिन्धुद्वीप इति ख्यातो मुनिः परमधार्मिकः ।

तस्य भ्राता वेद इति स चापि परमो ऋषिः ॥ १६९.४॥

तमादिकेशं वै देवं त्रिपुरारिं त्रिलोचनम् ।

नित्यं पूजयते भक्त्या प्राप्ते मध्यंदिने रवौ ॥ १६९.५॥

भिक्षाटनाय वेदोऽपि याति ग्रामं विचक्षणः ।

याते तस्मिन् द्विजवरे व्याधः परमधार्मिकः ॥ १६९.६॥

तस्मिन् गिरिवरे पुण्ये मृगयां याति नित्यशः ।

अटित्वा विविधान् देशान् मृगान् हत्वा यथासुखम् ॥ १६९.७॥

मुखे गृहीत्वा पानीयमभिषेकाय शूलिनः ।

न्यस्य मांसं धनुष्कोट्यां श्रान्तो व्याधः शिवं प्रभुम् ॥ १६९.८॥

आदिकेशं समागत्य न्यस्य मांसं ततो बहिः ।

गङ्गां गत्वा मुखे वारि गृहीत्वागत्य तं शिवम् ॥ १६९.९॥

यस्य कस्यापि पत्त्राणि करेणादाय भक्तितः ।

अपरेण च मांसानि नैवेद्यार्थं च तन्मनाः ॥ १६९.१०॥

आदिकेशं समागत्य वेदेनार्चितमोजसा ।

पादेनाहत्य तां पूजां मुखानीतेन वारिणा ॥ १६९.११॥

स्नापयित्वा शिवं देवमर्चयित्वा तु पत्त्रकैः ।

कल्पयित्वा तु तन् मांसं शिवो मे प्रीयतामिति ॥ १६९.१२॥

नैव किंचित् स जानाति शिवभक्तिं विना शुभाम् ।

ततो याति स्वकं स्थानं मांसेन तु यथागतम् ॥ १६९.१३॥

करोत्येतादृग् आगत्य *आगत्य प्रत्यहमेव सः ।

तथापीशस्तुतोषास्य विचित्रा हीश्वरस्थितिः ॥ १६९.१४॥

यावन् नायात्यसौ भिल्लः शिवस्तावन् न सौख्यभाक् ।

भक्तानुकम्पितां शम्भोर्मानातीतां तु वेत्ति कः ॥ १६९.१५॥

सम्पूजयत्यादिकेशमुमया प्रत्यहं शिवम् ।

एवं बहुतिथे काले याते वेदश्चुकोप ह ॥ १६९.१६॥

पूजां मन्त्रवतीं चित्रां शिवभक्तिसमन्विताम् ।

को नु विध्वंसते पापो मत्तः स वधमाप्नुयात् ॥ १६९.१७॥

गुरुदेवद्विजस्वामि+ ।

द्रोही वध्यो मुनेरपि ।

सर्वस्यापि वधार्होऽसौ शिवस्य द्रोहकृन् नरः ॥ १६९.१८॥

एवं निश्चित्य मेधावी वेदः सिन्धोस्तथानुजः ।

कस्येयं पापचेष्टा स्यात् पापिष्ठस्य दुरात्मनः ॥ १६९.१९॥

पुष्पैर्वन्यभवैर्दिव्यैः कन्दैर्मूलफलैः शुभैः ।

कृतां पूजां स विध्वस्य ह्यन्यां पूजां करोति यः ॥ १६९.२०॥

मांसेन तरुपत्त्रैश्च स च वध्यो भवेन् मम ।

एवं संचिन्त्य मेधावी गोपयित्वा तनुं तदा ॥ १६९.२१॥

तं पश्येयमहं पापं पूजाकर्तारमीश्वरे ।

एतस्मिन्न् अन्तरे प्रायाद् व्याधो देवं यथा पुरा ॥ १६९.२२॥

नित्यवत् पूजयन्तं तमादिकेशस्तदाब्रवीत् ॥ १६९.२३॥

आदिकेश उवाच ।

भो भो व्याध महाबुद्धे श्रान्तोऽसीति पुनः पुनः ।

चिराय कथमायातस्त्वां विना तात दुःखितः ।

न विन्दामि सुखं किंचित् समाश्वसिहि पुत्रक ॥ १६९.२४॥

ब्रह्मोवाच ।

तमेवंवादिनं देवं वेदः श्रुत्वा विलोक्य तु ।

चुकोप विस्मयाविष्टो न च किंचिद् उवाच ह ॥ १६९.२५॥

व्याधश्च नित्यवत् पूजां कृत्वा स्वभवनं ययौ ।

वेदश्च कुपितो भूत्वा आगत्येशमुवाच ह ॥ १६९.२६॥

वेद उवाच ।

अयं व्याधः पापरतः क्रियाज्ञानविवर्जितः ।

प्राणिहिंसारतः क्रूरो निर्दयः सर्वजन्तुषु ॥ १६९.२७॥

हीनजातिरकिंचिज्ज्ञो गुरुक्रमविवर्जितः ।

सदानुचितकारी चा+ ंइर्जिताखिलगोगणः ॥ १६९.२८॥

तस्यात्मानं दर्शितवान् न मां किंचन वक्ष्यसि ।

पूजां मन्त्रविधानेन करोमीश यतव्रतः ॥ १६९.२९॥

त्वदेकशरणो नित्यं भार्यापुत्रविवर्जितः ।

व्याधो मांसेन दुष्टेन पूजां तव करोत्यसौ ॥ १६९.३०॥