अध्याय 166

ब्रह्मोवाच ।

पतत्रितीर्थमाख्यातं रोगघ्नं पापनाशनम् ।

तस्य श्रवणमात्रेण कृतकृत्यो भवेन् नरः ॥ १६६.१॥

बभूवतुः कश्यपस्य सुतावरुणावीश्वरौ ।

सम्पातिश्च जटायुश्च सम्भवेतां तदन्वये ॥ १६६.२॥

तार्क्ष्यप्रजापतेः पुत्रावरुणो गरुडस्तथा ।

तदन्वये सम्भूतः च सम्पातिः पतगोत्तमः ॥ १६६.३॥

जटायुरिति विख्यातो ह्यपरः सोदरोऽनुजः ।

अन्योन्यस्पर्धया युक्तावुन्मत्तौ स्वबलेन तौ ॥ १६६.४॥

संजग्मतुर्दिनकरं नमस्कर्तुं विहायसि ।

यावत् सूर्यस्य सामीप्यं प्राप्तौ तौ विहगोत्तमौ ॥ १६६.५॥

दग्धपक्षावुभौ श्रान्तौ पतितौ गिरिमूर्धनि ।

बान्धवौ पतितौ दृष्ट्वा निश्चेष्टौ गतचेतसौ ॥ १६६.६॥

तावद् दुःखाभिभूतोऽसावरुणः प्राह भास्करम् ।

तौ दृष्ट्वा त्वरुणः सूर्य्ऽम् प्राहेदं पतितौ भुवि ।

आश्वासयैतौ तिग्मांशो यावन् नैतौ मरिष्यतः ॥ १६६.७॥

ब्रह्मोवाच ।

तथेत्युक्त्वा दिनकरो जीवयामास तौ खगौ ।

गरुडोऽपि तयोः श्रुत्वा अवस्थां सह विष्णुना ॥ १६६.८॥

आगत्याश्वासयामास सुखं चक्रे च नारद ।

सर्व एव तदा जग्मुर्गङ्गां तापापनुत्तये ॥ १६६.९॥

जटायुश्चारुणश्चैव सम्पातिर्गरुडस्तथा ।

सूर्यो विष्णुस्तत् प्रययौ तत् तीर्थं बहुपुण्यदम् ॥ १६६.१०॥

पतत्रितीर्थमाख्यातं विषघ्नं सर्वकामदम् ।

स्वयं सूर्यस्तथा विष्णुः सुपर्णेनारुणेन च ॥ १६६.११॥

आसते गौतमीतीरे तथैव वृषभध्वजः ।

त्रयाणामपि देवानां स्थितेस्तत् तीर्थमुत्तमम् ॥ १६६.१२॥

तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा नमस्कुर्यात् सुरान् इमान् ।

आधिव्याधिविनिर्मुक्तः स परं सौख्यमाप्नुयात् ॥ १६६.१३॥