अध्याय 150

ब्रह्मोवाच ।

पैशाचं तीर्थमाख्यातं गङ्गाया उत्तरे तटे ।

पिशाचत्वात् पुरा विप्रो मुक्तिमाप महामते ॥ १५०.१॥

सुयवस्यात्मजो लोके जीगर्तिरिति विश्रुतः ।

कुटुम्बभारदुःखार्तो दुर्भिक्षेण तु पीडितः ॥ १५०.२॥

मध्यमं तु शुनःशेपं पुत्रं ब्रह्मविदां वरम् ।

विक्रीतवान् क्षत्रियाय वधाय बहुलैर्धनैः ॥ १५०.३॥

किं नामापद्गतः पापं नाचरत्यपि पण्डितः ।

शमितृत्वे धनं चापि जगृहे बहुलं मुनिः ॥ १५०.४॥

विदारणार्थं च धनं जगृहे ब्राह्मणाधमः ।

ततोऽप्रतिसमाधेय+ ंअहारोगनिपीडितः ॥ १५०.५॥

स मृतः कालपर्याये नरकेष्वथ पातितः ।

भोगाद् ऋते न क्षयोऽस्ति प्राक्तनानामिहांहसाम् ॥ १५०.६॥

किंकरैर्यमवाक्येन बहुयोन्यन्तरं गतः ।

ततः पिशाचो ह्यभवद् दारुणो दारुणाकृतिः ॥ १५०.७॥

शुष्ककाष्ठेष्वथारण्ये निर्जले निर्जने तथा ।

ग्रीष्मे ग्रीष्मदवव्याप्ते क्षिप्यते यमकिंकरैः ॥ १५०.८॥

कन्यापुत्रमहीवाजि+ ।

गवां विक्रयकारिणः ।

नरकान् न निवर्तन्ते यावद् आभूतसम्प्लवम् ॥ १५०.९॥

स्वकृताघविपाकेन दारुणैर्यमकिंकरैः ।

संघाते पच्यमानोऽसौ रुरोदोच्चैः कृतं स्मरन् ॥ १५०.१०॥

पथि गच्छन् कदाचित् स जीगर्तेर्मध्यमः सुतः ।

शुश्राव रुदतो वाणीं पिशाचस्य मुहुर्मुहुः ॥ १५०.११॥

पुत्रक्रेतुर्ब्रह्महन्तुर्जीगर्तेस्तु पितुस्तदा ।

पापिनः पुत्रविक्रेतुर्ब्रह्महन्तुः पितुश्च ताम् ॥ १५०.१२॥

शुनःशेपस्तदोवाच को भवान् अतिदुःखितः ।

जीगर्तिरब्रवीद् दुःखाच्छुनःशेपपिता ह्यहम् ॥ १५०.१३॥

पापीयसीं क्रियां कृत्वा योनिं प्राप्तोऽस्मि दारुणाम् ।

नरकेष्वथ पक्वश्च पुनः प्राप्तोऽन्तरालकम् ।

ये ये दुष्कृतकर्माणस्तेषां तेषामियं गतिः ॥ १५०.१४॥

जीगर्तिपुत्रस्तमुवाच दुःखात् ।

सोऽहं सुतस्ते मम दोषेण तात ।

विक्रीत्वा मां नरकान् एवमाप्तस्- ।

ततः करिष्ये स्वर्गतं त्वामिदानीम् ॥ १५०.१५॥

एवं प्रतिज्ञाय स गाधिपुत्र+ ।

पुत्रत्वमाप्तोऽथ मुनिप्रवीरः ।

गङ्गामभिध्याय पितुश्च लोकान् ।

अनुत्तमान् ईहमानो जगाम ॥ १५०.१६॥

अशेषदुःखानलधूपितानाम् ।

निमज्जतां मोहमहासमुद्रे ।

शरीरिणां नान्यद् अहो त्रिलोक्याम् ।

आलम्बनं विष्णुपदीं विहाय ॥ १५०.१७॥

एवं विनिश्चित्य मुनिर्महात्मा ।

समुद्दिधीर्षुः पितरं स दुर्गतेः ।

शुचिस्ततो गौतमीमाशु गत्वा ।

तत्र स्नात्वा संस्मरञ् छम्भुविष्णू ॥ १५०.१८॥

ददौ जलं प्रेतरूपाय पित्रे ।

पिशाचरूपाय सुदुःखिताय ।

तद्दानमात्रेण तदैव पूतो ।

जीगर्तिरावाप वपुः सुपुण्यम् ॥ १५०.१९॥

विमानयुक्तः सुरसंघजुष्टम् ।

विष्णोः पदं प्राप सुतप्रभावात् ।

गङ्गाप्रभावाच्च हरेश्च शम्भोर् ।

विधातुरर्कायुततुल्यतेजाः ॥ १५०.२०॥

ततः प्रभृत्येतद् अतिप्रसिद्धम् ।

पैशाचनाशं च महागदं च ।

महान्ति पापानि च नाशमाशु ।

प्रयान्ति यस्य स्मरणेन पुंसाम् ॥ १५०.२१॥

तीर्थस्य चेदं गदितं तवाद्य ।

माहात्म्यमेतत् त्रिशतानि यत्र ।

तीर्थान्यथान्यानि भवन्ति भुक्ति+ ।

मुक्तिप्रदायीनि किमन्यद् अत्र ॥ १५०.२२॥

सर्वसिद्धिदमाख्यातमित्याद्यत्र शतत्रयम् ।

तीर्थानां मुनिजुष्टानां स्मरणाद् अप्यभीष्टदम् ॥ १५०.२३॥