अध्याय 149

ब्रह्मोवाच ।

नारसिंहमिति ख्यातं गङ्गाया उत्तरे तटे ।

तस्यानुभावं वक्ष्यामि सर्वरक्षाविधायकम् ॥ १४९.१॥

हिरण्यकशिपुः पूर्वमभवद् बलिनां वरः ।

तपसा विक्रमेणापि देवानामपराजितः ॥ १४९.२॥

हरिभक्तात्मजद्वेष+ ।

कलुषीकृतमानसः ।

आविर्भूय सभास्तम्भाद् विश्वात्मत्वं प्रदर्शयन् ॥ १४९.३॥

तं हत्वा नरसिंहस्तत्+ ।

सैन्यमद्रावयत् तदा ।

सर्वान् हत्वा महादैत्यान् क्रमेणाजौ महामृगः ॥ १४९.४॥

रसातलस्थाञ् शत्रूंश्च जित्वा स्वर्लोकमीयिवान् ।

तत्र जित्वा भुवं गत्वा दैत्यान् हत्वा नगस्थितान् ॥ १४९.५॥

समुद्रस्थान् नदीसंस्थान् ग्रामस्थान् वनवासिनः ।

नानारूपधरान् दैत्यान् निजघान मृगाकृतिः ॥ १४९.६॥

आकाशगान् वायुसंस्थाञ् ज्योतिर्लोकमुपागतान् ।

वज्रपाताधिकनखः समुद्धूतमहासटः ॥ १४९.७॥

दैत्यगर्भस्राविगर्जी निर्जिताशेषराक्षसः ।

महानादैर्वीक्षितैश्च प्रलयानलसंनिभैः ॥ १४९.८॥

चपेटैरङ्गविक्षेपैरसुरान् पर्यचूर्णयत् ।

एवं हत्वा बहुविधान् गौतमीमगमद् धरिः ॥ १४९.९॥

स्वपदाम्बुजसम्भूतां मनोनयननन्दिनीम् ।

तत्राम्बर्य इति ख्यातो दण्डकाधिपते रिपुः ॥ १४९.१०॥

देवानां दुर्जयो योद्धा बलेन महतावृतः ।

तेनाभवन् महारौद्रं भीषणं लोमहर्षणम् ॥ १४९.११॥

शस्त्रास्त्रवर्षणं युद्धं हरिणा दैत्यसूनुना ।

निजघान हरिः श्रीमांस्तं रिपुं ह्युत्तरे तटे ॥ १४९.१२॥

गङ्गायां नारसिंहं तु तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् ।

स्नानदानादिकं तत्र सर्वपापग्रहार्दनम् ॥ १४९.१३॥

सर्वरक्षाकरं नित्यं जरामरणवारणम् ।

यथा सुराणां सर्वेषां न कोऽपि हरिणा समः ॥ १४९.१४॥

तीर्थानामप्यशेषाणां तथा तत् तीर्थमुत्तमम् ।

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा कुर्यान् नृहरिपूजनम् ॥ १४९.१५॥

स्वर्गे मर्त्ये तले वापि तस्य किंचिन् न दुर्लभम् ।

इत्याद्यष्टौ मुने तत्र महातीर्थानि नारद ॥ १४९.१६॥

पृथक् पृथक् तीर्थकोटि+ ।

फलमाहुर्मनीषिणः ।

अश्रद्धयापि यन्नाम्नि स्मृते सर्वाघसंक्षयः ॥ १४९.१७॥

भवेत् साक्षान् नृसिंहोऽसौ सर्वदा यत्र संस्थितः ।

तत् तीर्थसेवासंजातं फलं कैरिह वर्ण्यते ॥ १४९.१८॥

यथा न देवो नृहरेरधिकः क्वापि वर्तते ।

तथा नृसिंहतीर्थेन समं तीर्थं न कुत्रचित् ॥ १४९.१९॥