अध्याय 143

ब्रह्मोवाच ।

सिद्धतीर्थमिति ख्यातं यत्र सिद्धेश्वरो हरः ।

तस्य प्रभावं वक्ष्यामि सर्वसिद्धिकरं नृणाम् ॥ १४३.१॥

पुलस्त्यवंशसम्भूतो रावणो लोकरावणः ।

दिशो विजित्य सर्वाश्च सोमलोकमजीगमत् ॥ १४३.२॥

सोमेन सह योत्स्यन्तं दशास्यमहमब्रवम् ।

मन्त्रं दास्ये निवर्तस्व सोमयुद्धाद् दशानन ॥ १४३.३॥

इत्युक्त्वाष्टोत्तरं मन्त्रं शतनामभिरन्वितम् ।

शिवस्य राक्षसेन्द्राय प्रादां नारद शान्तये ॥ १४३.४॥

निःश्रीकाणां विपन्नानां नानाक्लेशजुषां नृणाम् ।

शरणं शिव एवात्र संसारेऽन्यो न कश्चन ॥ १४३.५॥

ततो निवृत्तः स ह मन्त्रियुक्तस्- ।

तत् सोमलोकाज्जयमाप्य रक्षः ।

स पुष्पकारूढगतिः सगर्वो ।

लोकान् पुनः प्राप जवाद् दशास्यः ॥ १४३.६॥

स प्रेक्षमाणो देवमन्तरिक्षम् ।

भुवं च नागांश्च गजांश्च विप्रान् ।

आलोकयामास नगं महान्तम् ।

कैलासमावास उमापतेर्यः ॥ १४३.७॥

दृष्ट्वा स्मयोत्फुल्लदृग् अद्रिराजम् ।

स मन्त्रिणौ रावण इत्युवाच ॥ १४३.८॥

रावण उवाच ।

को वा गिरावत्र वसेन् महात्मा ।

गिरिं नयाम्येनमथाधि भूमेः ।

लङ्कागतोऽयं गिरिराशु शोभाम् ।

लङ्कापि सत्यं श्रियमातनोति ॥ १४३.९॥

ब्रह्मोवाच ।

इत्थं वचो राक्षसमन्त्रिणौ तौ ।

निशम्य रक्षोधिपतेश्च भावम् ।

न युक्तमित्यूचतुरिष्टबुद्ध्या ।

निशाचरस्तद्वचनं न मेने ॥ १४३.१०॥

संस्थाप्य तत् पुष्पकमाशु रक्षः ।

पुप्लाव कैलासगिरेश्च मूले ।

हिन्दोलयामास गिरिं दशास्यो ।

ज्ञात्वा भवः कृत्यमिदं चकार ॥ १४३.११॥

जित्वा दिगीशांश्च सगर्वितस्य ।

कैलासमान्दोलयतः सुरारेः ।

अङ्गुष्ठकृत्यैव रसातलादि+ ।

लोकांश्च यातस्य दशाननस्य ॥ १४३.१२॥

आलूनकायस्य गिरं निशम्य ।

विहस्य देव्या सह दत्तमिष्टम् ।

तस्मै प्रसन्नः कुपितोऽपि शम्भुर् ।

अयुक्तदातेति न संशयोऽत्र ॥ १४३.१३॥

ततोऽयमावाप्य वरान् सुवीरो ।

भवप्रसादात् कुसुमं जगाम ।

गच्छन् स लङ्कां भवपूजनाय ।

गङ्गामगाच्छम्भुजटाप्रसूताम् ॥ १४३.१४॥

सम्पूजयित्वा विविधैश्च मन्त्रैर् ।

गङ्गाजलैः शम्भुमदीनसत्त्वः ।

असिं स लेभे शशिखण्डभूषात् ।

सिद्धिं च सर्वर्द्धिमभीप्सितां च ॥ १४३.१५॥

मद्दत्तमन्त्रं शशिरक्षणाय ।

स साधयामास भवं प्रपूज्य ।

सिद्धे तु मन्त्रे पुनरेव लङ्काम् ।

अयात् स रक्षोधिपतिः स तुष्टः ॥ १४३.१६॥

ततः प्रभृत्येतद् अतिप्रभावम् ।

तीर्थं महासिद्धिदमिष्टदं च ।

समस्तपापौघविनाशनं च ।

सिद्धैरशेषैः परिसेवितं च ॥ १४३.१७॥