अध्याय 142

ब्रह्मोवाच ।

देवस्थानमिति ख्यातं तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् ।

तस्य प्रभावं वक्ष्यामि श‍ृणु यत्नेन नारद ॥ १४२.१॥

पुरा कृतयुगस्यादौ देवदानवसंगरे ।

प्रवृत्ते वा सिंहिकेति विख्याता दैत्यसुन्दरी ॥ १४२.२॥

तस्याः पुत्रो महादैत्यो राहुर्नाम महाबलः ।

अमृते तु समुत्पन्ने सैंहिकेये च भेदिते ॥ १४२.३॥

तस्य पुत्रो महादैत्यो मेघहास इति श्रुतः ।

पितरं घातितं श्रुत्वा तपस्तेपेऽतिदुःखितः ॥ १४२.४॥

तपस्यन्तं राहुसुतं गौतमीतीरमाश्रितम् ।

देवाश्च ऋषयः सर्वे तमूचुरतिभीतवत् ॥ १४२.५॥

देवर्षय ऊचुः ।

तपो जहि महाबाहो यत् ते मनसि संस्थितम् ।

सर्वं भवतु नामेदं शिवगङ्गाप्रसादतः ।

शिवगङ्गाप्रसादेन किं नामास्त्यत्र दुर्लभम् ॥ १४२.६॥

मेघहास उवाच ।

परिभूतः पिता पूज्यो युष्माभिर्मम दैवतम् ।

तस्यापि मम चात्यन्तं प्रीतिश्च क्रियते यदि ॥ १४२.७॥

भवद्भिस्तपसोऽस्माच्च अहं वैरान् निवर्तये ।

वैरनिर्यातनं कार्यं पुत्रेण पितुरादरात् ।

प्रार्थयन्ते भवन्तश्चेत् पूर्णास्तन् मे मनोरथाः ॥ १४२.८॥

ब्रह्मोवाच ।

ततः सुरगणाः सर्वे राहुं चक्रुर्ग्रहानुगम् ।

तं चापि मेघहासं ते चक्रू राक्षसपुंगवम् ॥ १४२.९॥

ततोऽभवद् राहुसुतो नैरृताधिपतिः प्रभुः ।

पुनश्चाह सुरान् दैत्यो मम ख्यातिर्यथा भवेत् ॥ १४२.१०॥

तीर्थस्यास्य प्रभावश्च दातव्य इति मे मतिः ।

तथेत्युक्त्वा ददुर्देवाः सर्वमेव मनोगतम् ॥ १४२.११॥

दैत्येश्वरस्य देवर्षे तन्नाम्ना तीर्थमुच्यते ।

देवा यतोऽभवन् सर्वे तत्र स्थाने महामते ॥ १४२.१२॥

देवस्थानं तु तत् तीर्थं देवानामपि दुर्लभम् ।

यत्र देवेश्वरो देवो देवतीर्थं ततः स्मृतम् ॥ १४२.१३॥

तत्राष्टादश तीर्थानि दैत्यपूज्यानि नारद ।

तेषु स्नानं च दानं च महापातकनाशनम् ॥ १४२.१४॥