Brahma Purana

अध्याय 137

Containing 41 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 1

ब्रह्मोवाच ।

लक्ष्मीतीर्थमिति ख्यातं साक्षाल्लक्ष्मीविवर्धनम् ।

अलक्ष्मीनाशनं पुण्यमाख्यानं श‍ृणु नारद ॥ १३७.१॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 2

संवादश्च पुरा त्वासील्लक्ष्म्याः पुत्र दरिद्रया ।

परस्परविरोधिन्यावुभे विश्वं समीयतुः ॥ १३७.२॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 3

ताभ्यामव्यापृतं वस्तु तन् नास्ति भुवनत्रये ।

मम ज्यैष्ठ्यं मम ज्यैष्ठ्यमित्यूचतुरुभे मिथः ।

अहं पूर्वं समुद्भूता इत्याह श्रियमोजसा ॥ १३७.३॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 4

श्रीलक्ष्मीरुवाच ।

कुलं शीलं जीवितं वा देहिनामहमेव तु ।

मया विना देहभाजो जीवन्तोऽपि मृता इव ॥ १३७.४॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 5

ब्रह्मोवाच ।

दरिद्रया च सा प्रोक्ता सर्वेभ्यो ह्यधिका ह्यहम् ।

मुक्तिर्मदाश्रिता नित्यं दरिद्रैवं वचोऽब्रवीत् ॥ १३७.५॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 6

कामः क्रोधश्च लोभश्च मदो मात्सर्यमेव च ।

यत्राहमस्मि तत्रैते न तिष्ठन्ति कदाचन ॥ १३७.६॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 7

न भयोद्भूतिरुन्माद ईर्ष्या उद्धतवृत्तिता ।

यत्राहमस्मि तत्रैते न तिष्ठन्ति कदाचन ॥ १३७.७॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 8

दरिद्राया वचः श्रुत्वा लक्ष्मीस्तां प्रत्यभाषत ॥ १३७.८॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 9

लक्ष्मीरुवाच ।

अलंकृतो मया जन्तुः सर्वो भवति पूजितः ।

निर्धनः शिवतुल्योऽपि सर्वैरप्यभिभूयते ॥ १३७.९॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 10

देहीति वचनद्वारा देहस्थाः पञ्च देवताः ।

सद्यो निर्गत्य गच्छन्ति धीश्रीह्रीशान्तिकीर्तयः ॥ १३७.१०॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 11

तावद् गुणा गुरुत्वं च यावन् नार्थयते परम् ।

अर्थी चेत् पुरुषो जातः क्व गुणाः क्व च गौरवम् ॥ १३७.११॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 12

तावत् सर्वोत्तमो जन्तुस्तावत् सर्वगुणालयः ।

नमस्यः सर्वलोकानां यावन् नार्थयते परम् ॥ १३७.१२॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 13

कष्टमेतन् महापापं निर्धनत्वं शरीरिणाम् ।

न मानयति नो वक्ति न स्पृशत्यधनं जनः ॥ १३७.१३॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 14

अहमेव ततः श्रेष्ठा दरिद्रे श‍ृणु मे वचः ॥ १३७.१४॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 15

ब्रह्मोवाच ।

तल्लक्ष्मीवचनं श्रुत्वा दरिद्रा वाक्यमब्रवीत् ॥ १३७.१५॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 16

दरिद्रोवाच ।

वक्तुं न लक्ष्मीर्ज्येष्ठाहमिति वै लज्जसे मुहुः ।

पापेषु रमसे नित्यं विहाय पुरुषोत्तमम् ॥ १३७.१६॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 17

विश्वस्तवञ्चका नित्यं भवती श्लाघसे कथम् ।

सुखं न तादृक् त्वत्प्राप्तौ पश्चात्तापो यथा गुरुः ॥ १३७.१७॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 18

न तथा जायते पुंसां सुरया दारुणो मदः ।

त्वत्संनिधानमात्रेण यथा वै विदुषामपि ॥ १३७.१८॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 19

सदैव रमसे लक्ष्मीः प्रायस्त्वं पापकारिषु ।

अहं वसामि योग्येषु धर्मशीलेषु सर्वदा ॥ १३७.१९॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 20

शिवविष्ण्वनुरक्तेषु कृतज्ञेषु महत्सु च ।

सदाचारेषु शान्तेषु गुरुसेवोद्यतेषु च ॥ १३७.२०॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 21

सत्सु विद्वत्सु शूरेषु कृतबुद्धिषु साधुषु ।

निवसामि सदा लक्ष्मीस्तस्माज्ज्यैष्ठ्यं मयि स्थितम् ॥ १३७.२१॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 22

ब्राह्मणेषु शुचिष्मत्सु व्रतचारिषु भिक्षुषु ।

निर्भयेषु वसिष्यामि लक्ष्मीस्त्वं श‍ृणु ते स्थितिम् ॥ १३७.२२॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 23

राजवर्तिषु पापेषु निष्ठुरेषु खलेषु च ।

पिशुनेषु च लुब्धेषु विकृतेषु शठेषु च ॥ १३७.२३॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 24

अनार्येषु कृतघ्नेषु धर्मघातिषु सर्वदा ।

मित्रद्रोहिष्वनिष्टेषु भग्नचित्तेषु वर्तसे ॥ १३७.२४॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 25

ब्रह्मोवाच ।

एवं विवदमाने ते जग्मतुर्मामुभे अपि ।

तयोर्वाक्यमुपश्रुत्य मयोक्ते ते उभे अपि ॥ १३७.२५॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 26

मत्तः पूर्वतरा पृथ्वी आपः पूर्वतरास्ततः ।

स्त्रीणां विवादं ता एव स्त्रियो जानन्ति नेतरे ॥ १३७.२६॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 27

विशेषतः पुनस्ताभ्यः कमण्डलुभवाश्च याः ।

तत्रापि गौतमी देवी निश्चयं कथयिष्यति ॥ १३७.२७॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 28

सैव सर्वार्तिसंहर्त्री सैव संदेहकर्तरी ।

ते मद्वाक्याद् भुवं गत्वा भूम्या च सहिते अपि ॥ १३७.२८॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 29

अद्भिश्च सहिताः सर्वा गौतमीं ययुरापगाम् ।

भूमिरापस्तयोर्वाक्यं गौतम्यै क्रमशः स्फुटम् ॥ १३७.२९॥

Brahma Purana

अध्याय 137, Verse 30

सर्वं निवेदयामासुर्यथावृत्तं प्रणम्य ताम् ।

दरिद्रायाश्च लक्ष्म्याश्च वाक्यं मध्यस्थवत् तदा ॥ १३७.३०॥