अध्याय 134

ब्रह्मोवाच ।

चक्रतीर्थमिति ख्यातं स्मरणात् पापनाशनम् ।

तस्य प्रभावं वक्ष्यामि श‍ृणु यत्नेन नारद ॥ १३४.१॥

ऋषयः सप्त विख्याता वसिष्ठप्रमुखा मुने ।

गौतम्यास्तीरमाश्रित्य सत्त्रयज्ञमुपासते ॥ १३४.२॥

तत्र विघ्न उपक्रान्ते रक्षोभिरतिभीषणे ।

मामभ्येत्याथ मुनयो रक्षःकृत्यं न्यवेदयन् ॥ १३४.३॥

तदाहं प्रमदारूपं माययासृज्य नारद ।

यस्याश्च दर्शनाद् एव नाशं यान्त्यथ राक्षसाः ॥ १३४.४॥

एवमुक्त्वा तु तां प्रादाम् ऋषिभ्यः प्रमदां मुने ।

मद्वाक्याद् ऋषयो मायामादाय पुनरागमन् ॥ १३४.५॥

अजैका या समाख्याता कृष्णलोहितरूपिणी ।

मुक्तकेशीत्यभिधया सास्तेऽद्यापि स्वरूपिणी ॥ १३४.६॥

लोकत्रितयसम्मोह+ ।

दायिनी कामरूपिणी ।

तद्बलात् स्वस्थमनसः सर्वे च मुनिपुंगवः ॥ १३४.७॥

गौतमीं सरितां श्रेष्ठां पुनर्यज्ञाय दीक्षिताः ।

पुनस्तन्मखनाशाय राक्षसाः समुपागमन् ॥ १३४.८॥

यक्षवाटान्तिके मायां दृष्ट्वा राक्षसपुंगवाः ।

ततो नृत्यन्ति गायन्ति हसन्ति च रुदन्ति च ॥ १३४.९॥

माहेश्वरी महामाया प्रभावेणातिदर्पिता ।

तेषां मध्ये दैत्यपतिः शम्बरो नाम वीर्यवान् ॥ १३४.१०॥

मायारूपां तु प्रमदां भक्षयामास नारद ।

तद् अद्भुतमतीवासीत् तन्मायाबलदर्शिनाम् ॥ १३४.११॥

मखे विध्वंस्यमाने तु ते विष्णुं शरणं ययुः ।

प्रादाद् विष्णुश्चक्रमथो मुनीनां रक्षणाय तु ॥ १३४.१२॥

चक्रं तद् राक्षसान् आजौ दैत्यांश्च दनुजांस्तथा ।

चिच्छेद तद्भयाद् एव मृता राक्षसपुंगवाः ॥ १३४.१३॥

ऋषिभिस्तन् महासत्त्रं सम्पूर्णमभवत् तदा ।

विष्णोः प्रक्षालितं चक्रं गङ्गाम्भोभिः सुदर्शनम् ॥ १३४.१४॥

ततः प्रभृति तत् तीर्थं चक्रतीर्थमुदाहृतम् ।

तत्र स्नानेन दानेन सत्त्रयागफलं लभेत् ॥ १३४.१५॥

तत्र पञ्च शतान्यासंस्तीर्थानां पापहारिणाम् ।

तेषु स्नानं तथा दानं प्रत्येकं मुक्तिदायकम् ॥ १३४.१६॥