अध्याय 133

ब्रह्मोवाच ।

शुक्लतीर्थमिति ख्यातं सर्वसिद्धिकरं नृणाम् ।

यस्य स्मरणमात्रेण सर्वकामान् अवाप्नुयात् ॥ १३३.१॥

भरद्वाज इति ख्यातो मुनिः परमधार्मिकः ।

तस्य पैठीनसी नाम भार्या सुकलभूषणा ॥ १३३.२॥

गौतमीतीरमध्यास्ते पतिव्रतपरायणा ।

अग्नीषोमीयमैन्द्राग्नं पुरोडाशमकल्पयत् ॥ १३३.३॥

पुरोडाशे श्रप्यमाणे धूमात् कश्चिद् अजायत ।

पुरोडाशं भक्षयित्वा लोकत्रितयभीषणः ॥ १३३.४॥

यज्ञं मे ह्यत्र को हंसि कोपात् त्वमिति तं मुनिः ।

प्रोवाच सत्वरं क्रुद्धो भरद्वाजो द्विजोत्तमः ।

तद् ऋषेर्वचनं श्रुत्वा राक्षसः प्रत्युवाच तम् ॥ १३३.५॥

राक्षस उवाच ।

हव्यघ्न इति विख्यातं भरद्वाज निबोध माम् ।

संध्यासुतोऽहं ज्येष्ठश्च सुतः प्राचीनबर्हिषः ॥ १३३.६॥

ब्रह्मणा मे वरो दत्तो यज्ञान् खाद यथासुखम् ।

ममानुजः कलिश्चापि बलवान् अतिभीषणः ॥ १३३.७॥

अहं कृष्णः पिता कृष्णो माता कृष्णा तथानुजः ।

अहं मखं हनिष्यामि यूपं छेद्मि कृतान्तकः ॥ १३३.८॥

भरद्वाज उवाच ।

रक्ष्यतां मे त्वया यज्ञः प्रियो धर्मः सनातनः ।

जाने त्वां यज्ञहन्तारं सद्द्विजं रक्ष मे क्रतुम् ॥ १३३.९॥

यज्ञघ्न उवाच ।

भरद्वाज निबोधेदं वाक्यं मम समासतः ।

ब्रह्मणाहं पुरा शप्तो देवदानवसंनिधौ ॥ १३३.१०॥

ततः प्रसादितो देवो मया लोकपितामहः ।

अमृतैः प्रोक्षयिष्यन्ति यदा त्वां मुनिसत्तमाः ॥ १३३.११॥

तदा विशापो भविता हव्यघ्न त्वं न चान्यथा ।

एवं करिष्यसि यदा ततः सर्वं भविष्यति ॥ १३३.१२॥

ब्रह्मोवाच ।

भरद्वाजः पुनः प्राह सखा मेऽसि महामते ।

मखसंरक्षणं येन स्यान् मे वद करोमि तत् ॥ १३३.१३॥

सम्भूय देवा दैतेया ममन्थुः क्षीरसागरम् ।

अलभन्तामृतं कष्टात् तद् अस्मत्सुलभं कथम् ॥ १३३.१४॥

प्रीत्या यदि प्रसन्नोऽसि सुलभं यद् वदस्व तत् ।

तद् ऋषेर्वचनं श्रुत्वा रक्षः प्राह तदा मुदा ॥ १३३.१५॥

रक्ष उवाच ।

अमृतं गौतमीवारि अमृतं स्वर्णमुच्यते ।

अमृतं गोभवं चाज्यममृतं सोम एव च ॥ १३३.१६॥

एतैर्मामभिषिञ्चस्व अथवैतैस्तथा त्रिभिः ।

गङ्गाया वारिणाज्येन हिरण्येन तथैव च ।

सर्वेभ्योऽप्यधिकं दिव्यममृतं गौतमीजलम् ॥ १३३.१७॥

ब्रह्मोवाच ।

एतद् आकर्ण्य स ऋषिः परं संतोषमागतः ।

पाणावादाय गङ्गायाः सलिलामृतमादरात् ॥ १३३.१८॥

तेनाकरोद् ऋषी रक्षो ह्यभिषिक्तं तदा मखे ।

पुनश्च यूपे च पशावृत्विक्षु मखमण्डले ॥ १३३.१९॥

सर्वमेवाभवच्छुक्लमभिषेकान् महात्मनः ।

तद् रक्षोऽपि तदा शुक्लो भूत्वोत्पन्नो महाबलः ॥ १३३.२०॥

यः पुरा कृष्णरूपोऽभूत् स तु शुक्लोऽभवत् क्षणात् ।

यज्ञं सर्वं समाप्याथ भरद्वाजः प्रतापवान् ॥ १३३.२१॥

ऋत्विजोऽपि विसृज्याथ यूपं गङ्गोदकेऽक्षिपत् ।

गङ्गामध्ये तद् धि यूपमद्याप्यास्ते महामते ॥ १३३.२२॥

अभिषिक्तं चामृतेन अभिज्ञानं तु तन् महत् ।

तत्र तीर्थे पुना रक्षो भरद्वाजमुवाच ह ॥ १३३.२३॥

रक्ष उवाच ।

अहं यामि भरद्वाज कृतः शुक्लस्त्वया पुनः ।

तस्मात् तवात्र तीर्थे ये स्नानदानादिपूजनम् ॥ १३३.२४॥

कुर्युस्तेषामभीष्टानि भवेयुर्यत् फलं मखे ।

स्मरणाद् अपि पापानि नाशं यान्तु सदा मुने ॥ १३३.२५॥

ततः प्रभृति तत् तीर्थं शुक्लतीर्थमिति स्मृतम् ।

गौतम्यां दण्डकारण्ये स्वर्गद्वारमपावृतम् ॥ १३३.२६॥

उभयोस्तीरयोः सप्त सहस्राण्यपराणि च ।

तीर्थानां मुनिशार्दूल सर्वसिद्धिप्रदायिनाम् ॥ १३३.२७॥