अध्याय 120

ब्रह्मोवाच ।

धान्यतीर्थमिति ख्यातं सर्वकामप्रदं नृणाम् ।

सुभिक्षं क्षेमदं पुंसां सर्वापद्विनिवारणम् ॥ १२०.१॥

ओषध्यः सोमराजानं पतिं प्राप्य मुदान्विताः ।

ऊचुः सर्वस्य लोकस्य गङ्गायाश्चेप्सितं वचः ॥ १२०.२॥

ओषध्य ऊचुः ।

वैदिकी पुण्यगाथास्ति यां वै वेदविदो विदुः ।

भूमिं सस्यवतीं कश्चिन् मातरं मातृसम्मिताम् ॥ १२०.३॥

गङ्गासमीपे यो दद्यात् सर्वकामान् अवाप्नुयात् ।

भूमिं सस्यवतीं गाश्च ओषधीश्च मुदान्वितः ॥ १२०.४॥

विष्णुब्रह्मेशरूपाय यो दद्याद् भक्तिमान् नरः ।

सर्वं तद् अक्षयं विद्यात् सर्वकामान् अवाप्नुयात् ॥ १२०.५॥

ओषध्यः सोमराजन्याः सोमश्चाप्योषधीपतिः ।

इति ज्ञात्वा ब्रह्मविद ओषधीर्यः प्रदास्यति ॥ १२०.६॥

सर्वान् कामान् अवाप्नोति ब्रह्मलोके महीयते ।

ता एव सोमराजन्याः प्रीताः प्रोचुः पुनः पुनः ॥ १२०.७॥

ओषध्य ऊचुः ।

योऽस्मान् ददाति गङ्गायां तं राजन् पारयामसि ।

त्वमुत्तमश्चौषधीश त्वदधीनं चराचरम् ॥ १२०.८॥

ओषधयः संवदन्ते सोमेन सह राज्ञा ।

योऽस्मान् ददाति विप्रेभ्यस्तं राजन् पारयामसि ॥ १२०.९॥

वयं च ब्रह्मरूपिण्यः प्राणरूपिण्य एव च ।

योऽस्मान् ददाति विप्रेभ्यस्तं राजन् पारयामसि ॥ १२०.१०॥

अस्मान् ददाति यो नित्यं ब्राह्मणेभ्यो जितव्रतः ।

उपास्तिरस्ति सास्माकं तं राजन् पारयामसि ॥ १२०.११॥

स्थावरं जङ्गमं किंचिद् अस्माभिर्व्यापृतं जगत् ।

योऽस्मान् ददाति विप्रेभ्यस्तं राजन् पारयामसि ॥ १२०.१२॥

हव्यं कव्यं यद् अमृतं यत् किंचिद् उपभुज्यते ।

तद्गरीयश्च यो दद्यात् तं राजन् पारयामसि ॥ १२०.१३॥

इत्येतां वैदिकीं गाथां यः श‍ृणोति स्मरेत वा ।

पठते भक्तिमापन्नस्तं राजन् पारयामसि ॥ १२०.१४॥

ब्रह्मोवाच ।

यत्रैषा पठिता गाथा सोमेन सह राज्ञा ।

गङ्गातीरे चौषधीभिर्धान्यतीर्थं तद् उच्यते ॥ १२०.१५॥

ततः प्रभृति तत् तीर्थमौषध्यं सौम्यमेव च ।

अमृतं वेदगाथं च मातृतीर्थं तथैव च ॥ १२०.१६॥

एषु स्नानं जपो होमो दानं च पितृतर्पणम् ।

अन्नदानं तु यः कुर्यात् तद् आनन्त्याय कल्पते ॥ १२०.१७॥

षट्शताधिकसाहस्रं तीर्थानां तीरयोर्द्वयोः ।

सर्वपापनिहन्तृणां सर्वसम्पद्विवर्धनम् ॥ १२०.१८॥