अध्याय 114

ब्रह्मोवाच ।

अविघ्नं तीर्थमाख्यातं सर्वविघ्नविनाशनम् ।

तत्रापि वृत्तमाख्यास्ये श‍ृणु नारद भक्तितः ॥ ११४.१॥

देवसत्त्रे प्रवृत्ते तु गौतम्याश्चोत्तरे तटे ।

समाप्तिर्नैव सत्त्रस्य संजाता विघ्नदोषतः ॥ ११४.२॥

ततः सुरगणाः सर्वे मामवोचन् हरिं तदा ।

ततो ध्यानगतोऽहं तान् अवोचं वीक्ष्य कारणम् ॥ ११४.३॥

विनायककृतैर्विघ्नैर्नैतत् सत्त्रं समाप्यते ।

तस्मात् स्तुवन्तु ते सर्वे आदिदेवं विनायकम् ॥ ११४.४॥

तथेत्युक्त्वा सुरगणाः स्नात्वा ते गौतमीतटे ।

अस्तुवन् भक्तितो देवा आदिदेवं गणेश्वरम् ॥ ११४.५॥

देवा ऊचुः ।

यः सर्वकार्येषु सदा सुराणाम् ।

अपीशविष्ण्वम्बुजसम्भवानाम् ।

पूज्यो नमस्यः परिचिन्तनीयस्- ।

तं विघ्नराजं शरणं व्रजामः ॥ ११४.६॥

न विघ्नराजेन समोऽस्ति कश्चिद् ।

देवो मनोवाञ्छितसम्प्रदाता ।

निश्चित्य चैतत् त्रिपुरान्तकोऽपि ।

तं पूजयामास वधे पुराणाम् ॥ ११४.७॥

करोतु सोऽस्माकमविघ्नमस्मिन् ।

महाक्रतौ सत्वरमाम्बिकेयः ।

ध्यातेन येनाखिलदेहभाजाम् ।

पूर्णा भविष्यन्ति मनोभिलाषाः ॥ ११४.८॥

महोत्सवोऽभूद् अखिलस्य देव्या ।

जातः सुतश्चिन्तितमात्र एव ।

अतोऽवदन् सुरसंघाः कृतार्थाः ।

सद्योजातं विघ्नराजं नमन्तः ॥ ११४.९॥

यो मातुरुत्सङ्गगतोऽथ मात्रा ।

निवार्यमाणोऽपि बलाच्च चन्द्रम् ।

संगोपयामास पितुर्जटासु ।

गणाधिनाथस्य विनोद एषः ॥ ११४.१०॥

पपौ स्तनं मातुरथापि तृप्तो ।

यो भ्रातृमात्सर्यकषायबुद्धिः ।

लम्बोदरस्त्वं भव विघ्नराजो ।

लम्बोदरं नाम चकार शम्भुः ॥ ११४.११॥

संवेष्टितो देवगणैर्महेशः ।

प्रवर्ततां नृत्यमितीत्युवाच ।

संतोषितो नूपुररावमात्राद् ।

गणेश्वरत्वेऽभिषिषेच पुत्रम् ॥ ११४.१२॥

यो विघ्नपाशं च करेण बिभ्रत् ।

स्कन्धे कुठारं च तथा परेण ।

अपूजितो विघ्नमथोऽपि मातुः ।

करोति को विघ्नपतेः समोऽन्यः ॥ ११४.१३॥

धर्मार्थकामादिषु पूर्वपूज्यो ।

देवासुरैः पूज्यत एव नित्यम् ।

यस्यार्चनं नैव विनाशमस्ति ।

तं पूर्वपूज्यं प्रथमं नमामि ॥ ११४.१४॥

यस्यार्चनात् प्रार्थनयानुरूपाम् ।

दृष्ट्वा तु सर्वस्य फलस्य सिद्धिम् ।

स्वतन्त्रसामर्थ्यकृतातिगर्वम् ।

भ्रातृप्रियं त्वाखुरथं तमीडे ॥ ११४.१५॥

यो मातरं सरसैर्नृत्यगीतैस्- ।

तथाभिलाषैरखिलैर्विनोदैः ।

संतोषयामास तदातितुष्टम् ।

तं श्रीगणेशं शरणं प्रपद्ये ॥ ११४.१६॥

सुरोपकारैरसुरैश्च युद्धैः ।

स्तोत्रैर्नमस्कारपरैश्च मन्त्रैः ।

पितृप्रसादेन सदा समृद्धम् ।

तं श्रीगणेशं शरणं प्रपद्ये ॥ ११४.१७॥

जये पुराणामकरोत् प्रतीपम् ।

पित्रापि हर्षात् प्रतिपूजितो यः ।

निर्विघ्नतां चापि पुनश्चकार ।

तस्मै गणेशाय नमस्करोमि ॥ ११४.१८॥

ब्रह्मोवाच ।

इति स्तुतः सुरगणैर्विघ्नेशः प्राह तान् पुनः ॥ ११४.१९॥

गणेश उवाच ।

इतो निर्विघ्नता सत्त्रे मत्तः स्याद्

ब्रह्मोवाच ।

देवसत्त्रे निवृत्ते तु गणेशः प्राह तान्

गणेश उवाच ।

स्तोत्रेणानेन ये भक्त्या मां स्तोष्यन्ति यतव्रताः ।

तेषां दारिद्र्यदुःखानि न भवेयुः कदाचन ॥ ११४.२२॥

अत्र ये भक्तितः स्नानं दानं कुर्युरतन्द्रिताः ।

तेषां सर्वाणि कार्याणि भवेयुरिति मन्यताम् ॥ ११४.२३॥

ब्रह्मोवाच ।

तद्वाक्यसमकालं तु तथेत्यूचुः सुरा अपि ।

निवृत्ते तु मखे तस्मिन् सुरा जग्मुः स्वमालयम् ॥ ११४.२४॥

ततः प्रभृति तत् तीर्थमविघ्नमिति गद्यते ।

सर्वकामप्रदं पुंसां सर्वविघ्नविनाशनम् ॥ ११४.२५॥