अध्याय 103

ब्रह्मोवाच ।

शमीतीर्थमिति ख्यातं सर्वपापोपशान्तिदम् ।

तस्याख्यानं प्रवक्ष्यामि श‍ृणु यत्नेन नारद ॥ १०३.१॥

आसीत् प्रियव्रतो नाम क्षत्रियो जयतां वरः ।

गौतम्या दक्षिणे तीरे दीक्षां चक्रे पुरोधसा ॥ १०३.२॥

हयमेध उपक्रान्ते ऋत्विग्भिरृषिभिर्वृते ।

तस्य राज्ञो महाबाहोर्वसिष्ठस्तु पुरोहितः ॥ १०३.३॥

तद्यज्ञवाटमगमद् दानवोऽथ हिरण्यकः ।

तं दानवमभिप्रेक्ष्य देवास्त्विन्द्रपुरोगमाः ॥ १०३.४॥

भीताः केचिद् दिवं जग्मुर्हव्यवाट् शमिमाविशत् ।

अश्वत्थं विष्णुरगमद् भानुरर्कं वटं शिवः ॥ १०३.५॥

सोमः पलाशमगमद् गङ्गाम्भो हव्यवाहनः ।

अश्विनौ तु हयं गृह्य वायसोऽभूद् यमः स्वयम् ॥ १०३.६॥

एतस्मिन्न् अन्तरे तत्र वसिष्ठो भगवान् ऋषिः ।

यष्टिमादाय दैतेयान् न्यवारयद् अथाज्ञया ॥ १०३.७॥

ततः प्रवृत्तः पुनरेव यज्ञो ।

दैत्यो गतः स्वेन बलेन युक्तः ।

इमानि तीर्थानि ततः शुभानि ।

दशाश्वमेधस्य फलानि दद्युः ॥ १०३.८॥

प्रथमं तु शमीतीर्थं द्वितीयं वैष्णवं विदुः ।

आर्कं शैवं च सौम्यं च वासिष्ठं सर्वकामदम् ॥ १०३.९॥

देवाश्च ऋषयः सर्वे निवृत्ते मखविस्तरे ।

तुष्टाः प्रोचुर्वसिष्ठं तं यजमानं प्रियव्रतम् ॥ १०३.१०॥

तांश्च वृक्षांस्तां च गङ्गां मुदा युक्ताः पुनः पुनः ।

हयमेधस्य निष्पत्त्यै एते याता इतस्ततः ॥ १०३.११॥

हयमेधफलं दद्युस्तीर्थानीत्यवदन् सुराः ।

तस्मात् स्नानेन दानेन तेषु तीर्थेषु नारद ।

हयमेधफलं पुण्यं प्राप्नोति न मृषा वचः ॥ १०३.१२॥