स्कन्ध १२, अध्याय 10

सूत उवाच ।

स एवमनुभूयेदं नारायणविनिर्मितम् ।

वैभवं योगमायायास्तमेव शरणं ययौ ॥ १॥

मार्कण्डेय उवाच ।

प्रपन्नोऽस्म्यङ्घ्रिमूलं ते प्रपन्नाभयदं हरे ।

यन्माययापि विबुधा मुह्यन्ति ज्ञानकाशया ॥ २॥

सूत उवाच ।

तमेवं निभृतात्मानं वृषेण दिवि पर्यटन् ।

रुद्राण्या भगवान् रुद्रो ददर्श स्वगणैर्वृतः ॥ ३॥

अथोमा तमृषिं वीक्ष्य गिरिशं समभाषत ।

पश्येमं भगवन् विप्रं निभृतात्मेन्द्रियाशयम् ॥ ४॥

निभृतोदझषव्रातं वातापाये यथार्णवम् ।

कुर्वस्य तपसः साक्षात्संसिद्धिं सिद्धिदो भवान् ॥ ५॥

श्रीभगवानुवाच ।

नैवेच्छत्याशिषः क्वापि ब्रह्मर्षिर्मोक्षमप्युत ।

भक्तिं परां भगवति लब्धवान् पुरुषेऽव्यये ॥ ६॥

अथापि संवदिष्यामो भवान्येतेन साधुना ।

अयं हि परमो लाभो नृणां साधुसमागमः ॥ ७॥

सूत उवाच ।

इत्युक्त्वा तमुपेयाय भगवान् स सतां गतिः ।

ईशानः सर्वविद्यानामीश्वरः सर्वदेहिनाम् ॥ ८॥

तयोरागमनं साक्षादीशयोर्जगदात्मनोः ।

न वेद रुद्धधीवृत्तिरात्मानं विश्वमेव च ॥ ९॥

भगवांस्तदभिज्ञाय गिरीशो योगमायया ।

आविशत्तद्गुहाकाशं वायुश्छिद्रमिवेश्वरः ॥ १०॥

इति श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां द्वादशस्कन्धे दशमोऽध्यायः ॥ १०॥

आत्मन्यपि शिवं प्राप्तं तडित्पिङ्गजटाधरम् ।

त्र्यक्षं दशभुजं प्रांशुमुद्यन्तमिव भास्करम् ॥ ११॥

व्याघ्रचर्माम्बरधरं शूलखट्वाङ्गचर्मभिः ।

अक्षमालाडमरुककपालासिधनुः सह ॥ १२॥

बिभ्राणं सहसा भातं विचक्ष्य हृदि विस्मितः ।

किमिदं कुत एवेति समाधेर्विरतो मुनिः ॥ १३॥

नेत्रे उन्मील्य ददृशे सगणं सोमयाऽऽगतम् ।

रुद्रं त्रिलोकैकगुरुं ननाम शिरसा मुनिः ॥ १४॥

तस्मै सपर्यां व्यदधात्सगणाय सहोमया ।

स्वागतासनपाद्यार्घ्यगन्धस्रग्धूपदीपकैः ॥ १५॥

आह चात्मानुभावेन पूर्णकामस्य ते विभो ।

करवाम किमीशान येनेदं निर्वृतं जगत् ॥ १६॥

नमः शिवाय शान्ताय सत्त्वाय प्रमृडाय च ।

रजोजुषेऽप्यघोराय नमस्तुभ्यं तमोजुषे ॥ १७॥

सूत उवाच ।

एवं स्तुतः स भगवानादिदेवः सतां गतिः ।

परितुष्टः प्रसन्नात्मा प्रहसंस्तमभाषत ॥ १८॥

श्रीभगवानुवाच ।

वरं वृणीष्व नः कामं वरदेशा वयं त्रयः ।

अमोघं दर्शनं येषां मर्त्यो यद्विन्दतेऽमृतम् ॥ १९॥

ब्राह्मणाः साधवः शान्ता निःसङ्गा भूतवत्सलाः ।

एकान्तभक्ता अस्मासु निर्वैराः समदर्शिनः ॥ २०॥

सलोका लोकपालास्तान् वन्दन्त्यर्चन्त्युपासते ।

अहं च भगवान् ब्रह्मा स्वयं च हरिरीश्वरः ॥ २१॥

न ते मय्यच्युतेऽजे च भिदामण्वपि चक्षते ।

नात्मनश्च जनस्यापि तद्युष्मान् वयमीमहि ॥ २२॥

न ह्यम्मयानि तीर्थानि न देवाश्चेतनोज्झिताः ।

ते पुनन्त्युरुकालेन यूयं दर्शनमात्रतः ॥ २३॥

ब्राह्मणेभ्यो नमस्यामो येऽस्मद्रूपं त्रयीमयम् ।

बिभ्रत्यात्मसमाधानतपःस्वाध्यायसंयमैः ॥ २४॥

श्रवणाद्दर्शनाद्वापि महापातकिनोऽपि वः ।

शुध्येरन्नन्त्यजाश्चापि किमु सम्भाषणादिभिः ॥ २५॥

सूत उवाच ।

इति चन्द्रललामस्य धर्मगुह्योपबृंहितम् ।

वचोऽमृतायनमृषिर्नातृप्यत्कर्णयोः पिबन् ॥ २६॥

स चिरं मायया विष्णोर्भ्रामितः कर्शितो भृशम् ।

शिववागमृतध्वस्तक्लेशपुञ्जस्तमब्रवीत् ॥ २७॥

ऋषिरुवाच ।

अहो ईश्वरलीलेयं दुर्विभाव्या शरीरिणाम् ।

यन्नमन्तीशितव्यानि स्तुवन्ति जगदीश्वराः ॥ २८॥

धर्मं ग्राहयितुं प्रायः प्रवक्तारश्च देहिनाम् ।

आचरन्त्यनुमोदन्ते क्रियमाणं स्तुवन्ति च ॥ २९॥