स्कन्ध ९, अध्याय 6

श्रीशुक उवाच ।

विरूपः केतुमान् शम्भुरम्बरीषसुतास्त्रयः ।

विरूपात्पृषदश्वोऽभूत्तत्पुत्रस्तु रथीतरः ॥ १॥

रथीतरस्याप्रजस्य भार्यायां तन्तवेऽर्थितः ।

अङ्गिरा जनयामास ब्रह्मवर्चस्विनः सुतान् ॥ २॥

एते क्षेत्रे प्रसूता वै पुनस्त्वाङ्गिरसाः स्मृताः ।

रथीतराणां प्रवराः क्षत्रोपेता द्विजातयः ॥ ३॥

क्षुवतस्तु मनोर्जज्ञे इक्ष्वाकुर्घ्राणतः सुतः ।

तस्य पुत्रशतज्येष्ठा विकुक्षिनिमिदण्डकाः ॥ ४॥

तेषां पुरस्तादभवन्नार्यावर्ते नृपा नृप ।

पञ्चविंशतिः पश्चाच्च त्रयो मध्येऽपरेऽन्यतः ॥ ५॥

स एकदाष्टकाश्राद्धे इक्ष्वाकुः सुतमादिशत् ।

मांसमानीयतां मेध्यं विकुक्षे गच्छ मा चिरम् ॥ ६॥

इति श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां नवमस्कन्धे सौभर्याख्याने षष्ठोऽध्यायः ॥ ६॥

तथेति स वनं गत्वा मृगान् हत्वा क्रियार्हणान् ।

श्रान्तो बुभुक्षितो वीरः शशं चाददपस्मृतिः ॥ ७॥

शेषं निवेदयामास पित्रे तेन च तद्गुरुः ।

चोदितः प्रोक्षणायाह दुष्टमेतदकर्मकम् ॥ ८॥

ज्ञात्वा पुत्रस्य तत्कर्म गुरुणाभिहितं नृपः ।

देशान्निःसारयामास सुतं त्यक्तविधिं रुषा ॥ ९॥

स तु विप्रेण संवादं जापकेन समाचरन् ।

त्यक्त्वा कलेवरं योगी स तेनावाप यत्परम् ॥ १०॥

पितर्युपरतेऽभ्येत्य विकुक्षिः पृथिवीमिमाम् ।

शासदीजे हरिं यज्ञैः शशाद इति विश्रुतः ॥ ११॥

पुरञ्जयस्तस्य सुत इन्द्रवाह इतीरितः ।

ककुत्स्थ इति चाप्युक्तः श‍ृणु नामानि कर्मभिः ॥ १२॥

कृतान्त आसीत्समरो देवानां सह दानवैः ।

पार्ष्णिग्राहो वृतो वीरो देवैर्दैत्यपराजितैः ॥ १३॥

वचनाद्देवदेवस्य विष्णोर्विश्वात्मनः प्रभोः ।

वाहनत्वे वृतस्तस्य बभूवेन्द्रो महावृषः ॥ १४॥

स सन्नद्धो धनुर्दिव्यमादाय विशिखाञ्छितान् ।

स्तूयमानः समारुह्य युयुत्सुः ककुदि स्थितः ॥ १५॥

तेजसाऽऽप्यायितो विष्णोः पुरुषस्य परात्मनः ।

प्रतीच्यां दिशि दैत्यानां न्यरुणत्त्रिदशैः पुरम् ॥ १६॥

तैस्तस्य चाभूत्प्रधनं तुमुलं लोमहर्षणम् ।

यमाय भल्लैरनयद्दैत्यान् येऽभिययुर्मृधे ॥ १७॥

तस्येषुपाताभिमुखं युगान्ताग्निमिवोल्बणम् ।

विसृज्य दुद्रुवुर्दैत्या हन्यमानाः स्वमालयम् ॥ १८॥

जित्वा पुरं धनं सर्वं सश्रीकं वज्रपाणये ।

प्रत्ययच्छत्स राजर्षिरिति नामभिराहृतः ॥ १९॥

पुरञ्जयस्य पुत्रोऽभूदनेनास्तत्सुतः पृथुः ।

विश्वगन्धिस्ततश्चन्द्रो युवनाश्वस्तु तत्सुतः ॥ २०॥

श्रावस्तस्तत्सुतो येन श्रावस्ती निर्ममे पुरी ।

बृहदश्वस्तु श्रावस्तिस्ततः कुवलयाश्वकः ॥ २१॥

यः प्रियार्थमुतङ्कस्य धुन्धुनामासुरं बली ।

सुतानामेकविंशत्या सहस्रैरहनद्वृतः ॥ २२॥

धुन्धुमार इति ख्यातस्तत्सुतास्ते च जज्वलुः ।

धुन्धोर्मुखाग्निना सर्वे त्रय एवावशेषिताः ॥ २३॥

दृढाश्वः कपिलाश्वश्च भद्राश्व इति भारत ।

दृढाश्वपुत्रो हर्यश्वो निकुम्भस्तत्सुतः स्मृतः ॥ २४॥

बर्हणाश्वो निकुम्भस्य कृशाश्वोऽथास्य सेनजित् ।

युवनाश्वोऽभवत्तस्य सोऽनपत्यो वनं गतः ॥ २५॥

भार्याशतेन निर्विण्ण ऋषयोऽस्य कृपालवः ।

इष्टिं स्म वर्तयाञ्चक्रुरैन्द्रीं ते सुसमाहिताः ॥ २६॥

राजा तद्यज्ञसदनं प्रविष्टो निशि तर्षितः ।

दृष्ट्वा शयानान् विप्रांस्तान् पपौ मन्त्रजलं स्वयम् ॥ २७॥

उत्थितास्ते निशाम्याथ व्युदकं कलशं प्रभो ।

पप्रच्छुः कस्य कर्मेदं पीतं पुंसवनं जलम् ॥ २८॥

राज्ञा पीतं विदित्वाथ ईश्वरप्रहितेन ते ।

ईश्वराय नमश्चक्रुरहो दैवबलं बलम् ॥ २९॥