अथ प्रथमोऽध्यायः (Self as Pure Consciousness)

महद्भयपरित्राणाद्विप्राणामुपजायते ॥१॥

निराकारं कथं वन्दे ह्यभिन्नं शिवमव्ययम् ॥२॥

कस्याप्यहो नमस्कुर्यामहमेको निरञ्जनः ॥३॥

अस्ति नास्ति कथं ब्रूयां विस्मयः प्रतिभाति मे ॥४॥

अहमात्मा निराकारः सर्वव्यापी स्वभावतः ॥५॥

स्वभावनिर्मलः शुद्धः स एवायं न संशयः ॥६॥

सुखं दुःखं न जानामि कथं कस्यापि वर्तते ॥७॥

न वाचिकं कर्म शुभाशुभं मे ज्ञानामृतं शुद्धमतीन्द्रियोऽहम् ॥८॥

मनोऽतीतं मनः सर्वं न मनः परमार्थतः ॥९॥

पश्यामि कथमात्मानं प्रत्यक्षं वा तिरोहितम् ॥१०॥

सदोदितोऽसि त्वमखण्डितः प्रभो दिवा च नक्तं च कथं हि मन्यसे ॥११॥

अहं ध्याता परं ध्येयमखण्डं खण्ड्यते कथम् ॥१२॥

सर्वं ब्रह्मेति विख्यातं ब्रवीति बहुधा श्रुतिः ॥१३॥

इतस्ततः कथं भ्रान्तः प्रधावसि पिशाचवत् ॥१४॥

न त्वं नाहं जगन्नेदं सर्वमात्मैव केवलम् ॥१५॥

त्वमेव परमं तत्त्वमतः किं परितप्यसे ॥१६॥

कथं रोदिषि रे वत्स नामरूपं न ते न मे ॥१७॥

अभिन्नं पश्य चात्मानं रागत्यागात्सुखी भव ॥१८॥

न ते च रागो ह्यथवा विरागः कथं हि सन्तप्यसि कामकामतः ॥१९॥

अशरीरं समं तत्त्वं तन्मां विद्धि न संशयः ॥२०॥

एतत्तत्त्वोपदेशेन न पुनर्भवसम्भवः ॥२१॥

रागत्यागात्पुनश्चित्तमेकानेकं न विद्यते ॥२२॥

अस्तीति नास्तीति कथं समाधि- र्मोक्षस्वरूपं यदि सर्वमेकम् ॥२३॥

जानामीह न जानामीत्यात्मानं मन्यसे कथम् ॥२४॥

नेति नेति श्रुतिर्ब्रूयादनृतं पाञ्चभौतिकम् ॥२५॥

ध्याता ध्यानं न ते चित्तं निर्लज्जं ध्यायते कथम् ॥२६॥

अहं शिवश्चेत्परमार्थतत्त्वं समस्वरूपं गगनोपमं च ॥२७॥

ग्राह्यग्राहकनिर्मुक्तं स्वसंवेद्यं कथं भवेत् ॥२८॥

आत्मैकरूपं परमार्थतत्त्वं न हिंसको वापि न चाप्यहिंसा ॥२९॥

विभ्रमं कथमात्मार्थे विभ्रान्तोऽहं कथं पुनः ॥३०॥